18.01.2022- Դոնալդ Բիսեթ պատմություն

  1. Կարդացեք Դոլադ Բիսեթը փոքրիկ պատմությունները:

Գեղեցկուհի կովի մասին

Եղել է, չի եղել, մի կով է եղել։ Անունն էլ՝ Գեղեցկուհի։ Նա, իսկապես, երկար ու սեւ թարթիչներով գեղեցկուհի էր։

Գեղեցկուհին արածում էր այն մարգագետնում, որտեղ ուղտափուշ էր աճում։ Շա֊ա֊ա՜տ ուղտափուշ։ Բայց Գեղեցկուհին ուղտափուշ չէր սիրում։

Երեկոները, երբ մութն ընկնում էր, նա այլեւս խոտ չէր արածում, այլ նայում էր, թե ինչպես են իրար ետեւից երկնքում վառվում աստղերը։ Երբեմն նա տխուր բառաչում էր, որովհետեւ ոչ ոք չկար, որ հետը խաղար։

Մի անգամ Գեղեցկուհին նույնիսկ մի երգ հորինեց․

Վառվիր աստղ, եւ փայլիր,
Մութ երկնքում դու թարթիր,
Ընկեր գտիր, որ խաղամ,
Եվ հետը խոտ որոճամ։

Ը՜մ֊մո՜ւ֊ո՜ւ֊ո՜ւ֊ո՜ւ…

Եվ աստղն էլ նրան այսպես պատասխանեց․

Իմ խորհուրդը դու լսիր,
Պառկիր, պառկիր ու քնիր,
Ի՜նչ ես բարձր բառաչում։
Բառաչում ես՝ ձանձրացնում,
Բայց թե որ շատ ես ուզում,
Մութ երկնքում կշրջեմ
Եվ քեզ ընկեր կգտնեմ։

Պատահաբար այս զրույցը լսեց Լուսնի վրայի մարդը։ Նա աստղին ասաց, որ անհանգստանալու հարկ չկա, որ հենց ինքն էլ կօգնի Գեղեցկուհուն՝ մի ընկերուհի գտնել։ Եվ վերցնելով դույլը, բահը, երկաթե սկուտեղն ու մագնիսը, նա առանց երկար֊բարակ մտածելու Լուսնից ցած թռավ Երկրի վրա։ Իսկ չմոլորվելու համար լուսնի ճառագայթն ուղղեց դեպի այն մարգագետինը, որտեղ արածում էր Գեղեցկուհին։

Վայրէջք կատարելով, նա առաջին հերթին բահով քանդեց հավաքեց ուղտափշերը, լցրեց դույլի մեջ ու տարավ հեռու՝ թափելու։ Բայց դեռ մնում էր ամենագլխավոր գործը՝ ընկերուհի գտնել Գեղեցկուհու համար։ Հանկարծ նա լսեց, որ քիչ հեռվում ինչ֊որ մեկը փնչացնում է։

Ագաթա խխունջ էր․ նա մի կարեւոր տեղ էր շտապում։

Գեղեցկուհին էլ տեսավ խխունջին։ Շատ ուրախացավ ու լիզեց խխունջի գլուխը։

— Օգնեցե՜ք,— գոչեց Ագաթան։

Լուսնի մարդն ու Գեղեցկուհին ուզեցին օգնել, բայց խխունջի հետքն էլ չէր մնացել։

— Օգնեցե՜ք,— չգիտես որտեղից, բայց հավանաբար, կովի բերանից հազիվ լսվեց խխունջի ձայնը։

Կովը բերանը բացեց, եւ իսկապես, այնտեղից դուրս սողաց Ագաթա խխունջը։

— Դու կարող ես նորից ինձ լիզել, միայն թե՝ զգույշ,— ասաց խխունջը։

Գեղեցկուհին մի քիչ անհարմար զգալով, նորից, բայց այս անգամ շատ զգույշ, լիզեց խխունջի խեցին։

— Ի՜նչ լավ է,— ասաց Լուսնի մարդը։— Հիմա դու ընկերուհի ունես, եւ ես հանգիստ խղճով կարող եմ տուն վերադառնալ։ Քո կողմից էլ կբարեւեմ աստղին։ Բոլոր ուղտափշերը արմատախիլ եմ արել եւ նետել եմ, իսկ դույլ ու բահը նվիրում եմ քեզ։ Կարող ես դրանցով խաղալ որքան սիրտդ ուզի։ Ցտեսություն, իմ Գեղեցկուհի։

Եվ այս խոսքի վրա Լուսնի մարդը ցատկեց անցավ կովի վրայով։

— Հիմա իմ մասին էլ երգ կհորինես,— գոչեց նա։

Հավանաբար, նա հիշեց այն կովի մասին հորինված երգը, որը ցատկել էր Լուսնի վրայով։

Հետո նստեց երկաթե սկուտեղին ու վեր նետեց մագնիսը։ Մագնիսը իր ետեւից քաշեց սկուտեղը։ Եվ այսպես, մարդը հասավ մինչեւ Լուսին․ որսում էր մագնիսը ու վեր նետում, իսկ մագնիսն էլ դեպի իրեն էր քաշում երկաթե սկուտեղը։

Երբ աստղը իմացավ, որ Գեղեցկուհին ընկերուհի է գտել, շատ ուրախացավ եւ սկսեց ավելի պայծառ փայլել։ Լուսինը՝ նույնպես։

Փոքրիկ վագր Բինքիի մասին, որի շերտերն անհետացել էին

Մի անգամ վագր֊մայրիկը որոշեց քաղցր կարկանդակ թխել։ Նա այնպիսի ջանասիրությամբ էր շաղում խմորը, որ ալյուրն ու շաքարափոշին բռնել էին ամբողջ խոհանոցը։

Հենց այդ պահին էլ ծնվեց փոքրիկ Բինքին։ Վագր֊մայրիկը նայեց փոքրիկին ու զարմացավ․

— Իսկ ո՞ւր են կորել խո շերտերը։ Ինչ արած… Թեկուզ առանց շերտերի էլ, միեւնույն է, մենք կսիրենք քեզ։

Բայց Բինքին գիտեր, որ վագրերը պետք է շերտավոր լինեն։ Եվ նա, առանց ժամանակ կորցնելու, վազեց իր շերտերը որոնելու։

Սկզբում նա հանդիպեց մի սերժանտի։ Սերժանտի թեւքին երեք շերտ կար։

— Խնդրում եմ, այդ շերտերից մեկն ինձ տուր,— աղերսեց Բինքին։

— Զգաստ կանգնիր, երբ զինվորականի հետ ես խոսում,— փոքրիկ վագրի վրա բղավեց սերժանտը։— Ես ավելորդ շերտեր չունեմ, որ քեզ տամ։

Բինքին շարունակեց ճանապարհը եւ մի թուջե ցանկապատ տեսավ։ Մի մարդ ներկում էր այդ ցանկապատը։ Բինքին այնքան սպասեց, մինչեւ նա ավարտեց գործը։ Ու երբ մարդը հեռացավ, Բինքին նախ մի կողով, հետո մյուսով հպվեց ցանկապատին։ Ներկը քսվեց նրա մորթին, եւ փոքրիկ վագրը դարձավ շերտավոր։

Բինքին վազելով տուն եկավ, որպեսզի մայրիկին ցույց տա իր շերտերը։ Բայց շատ շոգ էր, արեւը սաստիկ կիզում էր, եւ ներկն սկսեց հալվել ու ծորալ, այնպես որ քիչ անց Բինքիի վրա դարձյալ ոչ մի շերտ չմնաց։

Այդ պահին էլ նա հանդիպեց զեբրին։ Բինքին զարմանքից քարացավ․ ինչքա՜ն շատ շերտեր կան զեբրի մեջքին։

Եվ դա շատ անարդար բան էր։

Բինքին նստեց ու սկսեց աղիոզորմ լաց լինել։

— Ինչո՞ւ ես լալիս, փոքրիկ,— հարցրեց նրան զեբրը։

— Ի՜֊ի՜֊ինչո՞ւ ես շերտավոր չեմ,— բողոքեց Բինքին։

— Խե՜ղճ փոքրիկ,— ասաց զեբրը եւ քնքշորեն լիզեց Բինքիին։— Իսկ դու լավ համ ունես, շատ հաճելի համ։— Եվ նա նորից լիզեց։— Քաղցր կարկանդակի համ է…

Նա շարունակեց լիզել Բինքիին, եւ հանկարծ փոքրիկ վագրի մեջքին մեկը մյուսի ետեւից հայտնվեցին մուգ շերտերը։

Նա տուն վազեց ու ձայն տվեց մորը․

— Մայրի՜կ… Տե՜ս, ես էլ եմ շերտավոր։

— Իսկապես,— ուրախացավ վագր֊մայրիկը։— Ո՜ւմ մտքով կանցներ… Երեւի շաքարափոշին ու ալյուրն են ծածկել քո շերտերը, երբ ես քաղցր կարկանդակ էի թխում։

Վագր֊մայրիկը շատ գոհ էր եւ զեբրին թեյի հրավիրեց։


Թեյելիս զեբրը մի խուրձ խոտ կերավ, իսկ Բինքին՝ մի կտոր քաղցր կարկանդակ։

Ղիփն ու գիհին

Հեռավոր, շատ հեռավոր ժամանակներում բլուրների միջեւ ընկած աճում էր գիհին։

Նա երբեք քաղաք չէր տեսել, բայց շատ լավ գիտեր, թե ինչպիսին է քաղաքի կյանքը, որովհետեւ քամին միշտ էլ նորություններ էր բերում։

Քամին ծովից թռչում էր նախ դեպի քաղաք, իսկ հետո անմարդաբնակ կանաչ բլուրներով հասնում էր հովիտ, որտեղ աճում էր գիհին։ Եվ ծառը մերթ լսում էր ծովային շոգենավերի շչակների ձայնը, մերթ շների հաչոցը, մերթ մանուկների ծիծաղը, մերթ էլ ինչ֊որ մեկի հեռախոսային զրույցը։ Նրան էին հասնում ճայերի ճիչերն ու շոգեքարշերի սուլոցները։ Քամին նրան էր հասցնում բազմաթիվ ձայներ։

Գիհին սիրում էր լսել քամուն, ու երբ քամին մեղմանում էր, ծառն սկսում էր ձանձրանալ ու իրեն միայնակ էր զգում։ Շուրջը ոչ ոք չկար, միայն արեւն էր գլխավերեւում, կամ էլ լուսինն ու աստղերը։ Երբեմն նրա ճյուղերին նստում էին թռչունները, բայց դա էլ հազվադեպ էր պատահում։

Եվ մի գեղեցիկ առավոտ գիհին հանկարծ լսեց՝ թըմփ, թ ը մ փ, Թ Ը Մ Փ․ ձայնն ավելի էր սաստկանում, ս ա ս տ կ ա ն ո ւ մ, Ս Ա Ս Տ Կ Ա Ն Ո Ւ Մ։ Եվ հետո բլրակի գագաթին հայտնվեց Փ Ի Ղ Ը, որի անունը Ղ Ի Փ էր։

— Բարեւ,— ասաց փիղը։

— Բարեւ,— պատասխանեց գիհին։— Քո անունը Կենգուրո՞ւ է։

— Ինչպես թե… Ես փիղ եմ, անունս էլ՝ Ղիփ է։

— Ա՜֊ա՜,— ասաց գիհին։— Ուրախ եմ որ քեզ տեսա։

— Գիտե՞ս,— ասաց Ղիփը,— մեջքս քոր է գալիս։

Փիղը նստեց գիհու տակ ու մեջքը սկսեց քսել ծառաբնին։ Եվ քորն անմիջապես անցավ։

Եվ գիհին նրան առաջարկեց․

— Այն դեզից մի խուրձ խոտ վերցրու, նստիր կողքիս եւ մի քիչ զրուցենք։ Իսկ թե ուզենաս, ես նորից կքորեմ քո մեջքը։

Ղիփը մի խուրձ խոտ բերեց ու նստեց գիհու տակ, խոտն էլ դրեց կողքին, որ սիրտն ուզելուն պես՝ մի քիչ ուտի։ Փղերը խոտ շատ են սիրում։ Շոկոլադով թխվածքն էլ են սիրում, միայն թե Ղիփը թխվածք չուներ։

Այսպես նստած զրուցեցին, հետո փիղը ննջեց։ Եվ հովտում դարձյալ տիրեց լռություն։

Հանկարծ, որտեղից որտեղ, հայտնվեց մի պառավ։ Նստեց նրանց կողքին ու սկսեց կար անել։ Կարը արեց֊վերջացրեց եւ այն է ուզում էր ասեղը պահել, բայց անզգուշաբար ձեռքից գցեց խոտի դեզի մեջ։

Այո՜, հեշտ բան չկարծեք խոտի դեզում ասեղ գտնելը։

— Արթնացի՛ր,— ձայն տվեց նա փղին։— Օգնի՛ր, որ գտնեմ իմ ասեղը։

— Ղիփը արթնացավ ու մտածեց․ «Իհարկե, հեշտ բան է խոտի դեզում ասեղ գտնելը․ ոչ ոքի համար հեշտ բան չէ, բացի փղից»։

Նա կնճիթը ձգեց, փչեց խոտի վրա․ խոտը ցրիվ եկավ, իսկ ասեղը մնաց այնտեղ, ուր ընկել էր։ Չէ՞ որ ասեղը խոտից ծանր է։

— Այ ապրես,— ասաց պառավը եւ փղին շոկոլադով թխվածք տվեց։

Երբ պառավը գնաց, Ղիփը նստեց գիհու տակ, սկսեց խոտ ուտել, քորեց մեջքը, իսկ հետո ականջ դրեց քաղաքային նորություններին, որոնք բերում էր քամին։

Գիհին շատ ուրախ էր, որ փիղն ընդմիշտ մնաց իր հետ։

Նելսոնն ու Հավը

Ամառային մի տաք երեկո դեպի այն սյունը, որի վրա կանգնած է ծովակալ Նելսոնի արձանը, սահեց մի թեթեւ ամպիկ։

— Բարի եղիր, լվա ինձ,— խնդրեց նրան ծովակալ Նելսոնը։

— Հաճույքով,— պատասխանեց ամպիկը, եւ լորդ Նելսոնին անձրեւով ողողեց ու նրա դեմքից մաքրեց կուտակված փոշին։

— Շնորհակալություն,— ասաց Նելսոնը։— Դու երեւի կախարդակա՞ն ամպիկ ես։

— Թերեւս, միլորդ,— պատասխանեց ամպիկը։

— Իհարկե, կախարդական ես,— ասաց լորդ Նելսոնը։— Միայն կախարդական ամպերն են խոսել կարողանում։ Լսիր, ամպիկ, ես այսպես միայնակ շատ եմ տխրում ու ձանձրանում։ Մեկը չկա, ուրի հետ մի քիչ գոնե զրուցեմ։

— Իսկ դու հեռադիտակով նայիր,— ասաց ամպիկը,— ու եթե մեկնումեկին կտեսնես եւ կկամենաս զրուցել հետը, ես լուր կտամ նրան։

Ծովակալ Նելսոնը հեռադիտակը մոտեցրեց աջ աչքին (ձախ աչքը նա կորցրել էր ճակատամարտի ժամանակ) եւ զննեց Թրաֆալգարյան հրապարակը, հետո Սթրենդն ու Ռայթհոլլը, եւ նույնիսկ սուրբ Մարտինի նրբանցքը․ եւ հենց այդ նրբանցքում էլ տեսավ փողոցն անցնող մի հավի։

— Իսկ ինչո՞ւ է հավը կտրում֊անցնում փողոցը,— հարցրեց լորդ Նելսոնը։

— Չգիտեմ,— պատասխանեց ամպիկը։— Կանչե՞մ նրան։

— Այո, խնդրում եմ,— ասաց լորդ Նելսոնը։

Ամպիկը սահեց հավի վրայով ու ասաց․

— Քեզ հետ լորդ Նելսոնը ուզում է զրուցել։

Հավն իրեն շոյված զգաց եւ շտապեց դեպի սյունը։ Ծովակալ Նելսոնը ցած իջեցրեց նավասանդուղքը, եւ հավը բարձրացավ հուշասյան ծայրը։ Նելսոնը շատ ուրախ էր այդ հանդպիման համար։

— Անունդ ի՞նչ է,— հարցրեց նա։

— Մարթա, միլորդ,— պատասխանեց հավը։

— Հապա, ասա ինձ, Մարթա, ինչո՞ւ էիր կտրում֊անցնում փողոցը,— հարցրեց լորդ Նելսոնը։

— Գիտեք, միլորդ,— պատասխանեց Մարթան,— որեւէ մեկի նախաճաշի համար փողոցի մի կողմում հավկիթ ածելուց հետո, անցնում եմ փողոցի մյուս կողմը, որպեսզի այնտեղ էլ նախաճաշի համար որեւէ մեկը հավկիթ ունենա։

— Հավկի՜թ,— երազանքով կրկնեց լորդ Նելսոնը։

Նա խորը հառաչեց եւ այտի վրայով նույնիսկ մի կաթիլ արցունք սահեց վար։

— Մի լացեք, միլորդ,— ասաց Մարթան։— Ուզո՞ւմ եք, ես այստեղ կմնամ ու ամեն առավոտ ձեր նախաճաշի համար մի հավկիթ կածեմ։

Եվ այդպես էլ արեց։

Երբեմն ամպիկը վերադառնում ր, որպեսզի անձրեւով լվա նրանց։ Հիմա լորդ Նելսոնը զրուցակից ուներ ու այլեւս իրեն միայնակ չէր զգում, ինչպես առաջ։ Եվ, բացի այդ, ամեն առավոտ նա մի թարմ հավկիթ էր ստանում նախաճաշի համար։

2․Փորձեք գրել նմանատիպ փոքրիկ պատմություն:

Այծը որը վախենում էր միջատներ ուտել։

Լինում է չի լինում մի այծ է լինում։ Նրա անունը Թագուհի է լինում։ Նա երկար մազերովկապույտ աչքերով իրական թագուհի էրԹագուհուն միշտ ախոռում էին պահումսակայն մի օր նրան դուրս հանեցին դաշտ արածելու։ Խոտերին նայելով Թագուհինվախենում էր ուտելքանի որ միջատներ կան խոտերի մեջ և չեր ցանկանում վնասելիրենց։ Երեկոյաներբ մութը ընկնում էր նա գնում էր ախոռ և սկսում էր ուտելհավաքված և իր առջև դրված ամբողջ խոտը:

Թագուհին մի մտածմունք ուներ որը ստիպում էր նաև չքնելնա նայում էր հրաշագեղաստղերին և կիսվում էր աստղերից ամենափայլունի հետԱսում էր որ ընկեր է ուզումորը նրանից կտարբերվի , այդ ժամանակ մի աստղ է ընկնում և այծը ժպտում էհասկանալով որ մի օր իր երազանքը կկատարվիՀաջորդ օրը առավոտյան մի կովբերեցինանունը՝ Լյուսնակ։ Այծը և Լյուսնակը սկսեցին արածել միասիննույն դաշտում ։Այծը կիսվում էր իր մտքերով որ միշտ վախեցել է ուտել խոտը այգու քանի որ վախեցել էկսպանի միջատներին։ Լյուսնակը նրան հավաստիացնում էր որ այտեղ միջատ չկա ևնրանք սկսում էին արածել մինչ ուշ երեկո։ 

Արևը ու Փիղը

Անտառի խորքում փղերի մի ամբոխ էր բնակվում։ Սիսիյի որդին՝Վիկին սիրում էր արևըև երբ մի օր դուրս եկավ արևը տեսնելու դունչը բարձրացրեց և արևին իր մեջ քաշեց։

Արևը բղավեց օգնեցեք

Իսկ Վիկին պատասխանեց այսպես ավելի լավ կլինի դու միշտ իմ հետ կլինես։

Երբ մութը ընկավ լուսինը արևին էր ման գալիս բղավելով որտեղ ես արև։ 

Արևը կրկին բղավում էր օգնեք ինձես այստեղ ինձ շատ անհարմար եմ զգում։

Այս ամենը լսում է Վիկին նստում և խոսում է արևի հետ։

Բարև ես Վիկին եմորի կնճիթի մեջ հայտնվել ես դու։

Ես Արևն եմ հանիր ինձ այստեղից , եթե ես ձեզ չջերմացնեմ բոլորդ կմրսեք։

Վիկին պատասխանում է ախր ես քեզ այնքան եմ սիրում որ չեմ կարող քեզ բաց թողնել։Երբ Վիկին քնեց արևը նրան շարժվելով բարձրացրեց երկինք ծանոթացրեց լուսնի և աստղերի հետ։

Տարեկան հաշվետվություն- մանկական գրականություն

Սեպտեմբեր-Հոկտեմբեր հաշվետվություն (մանակական գրականություն )

19.10.2021

Բզեզիկների հետ հավաքում ենք տերևներ Նախագիծ

13.10.2021

Ազգային, մանկական, ծիսական երգ, խաղերգ, թռնոցի, օրոր, խաղ, խաղիկ, մատնախաղ, հաշվերգ, ճվիկ 2֊3 տարեկանների համար

Սագիկ-սագիկ արտասանում ենք երեխաների հետ միասին։

ԿԱՏՈՒՆ

Ծիտը Ռոդարիական հնարքներ

բանաստեղծություններ։

Կատարված առաջադրանքը ներառյալ՝ 13․09․2021

06.09.2021

Մանկական գրականություն- Հաշվետվություն

Առաջադրանք՝

16.11.2021

Կատարածս աշխատանքի մեջ նաև ներառված է լրացուցիչ աշխատանքը՝

16.11.2021

Առաջադրանք՝

18.11.2021

Կատարածս առաջադրանքի մեջ նեռարված է լրացուցիչ աշխատանքը՝

18.11.2021

Առաջադրանքը՝

25․11․2021

Կատարածս առաջադրանքը՝ 25․11․2021

Առաջադրանքը՝

30.11.2021

Կատարածս առաւադրանքը- 30.11.2021

Դեկտեմբեր ամսվա հաշվետվություն ներառյալ լրացուցիչ կրթություն

14.12.2021 -Դոնալդ Բիսեթի պատմվածքներ և լրացուցիչ կրթություն

Զրույց ամանորի մասին երեխաների հետ։

Քոլեջիկների հեքիաթները

Արտասանում ենք բանաստեղծություններ քոլեջիկների հետ

14.12.2021 -Դոնալդ Բիսեթի պատմվածքներ և լրացուցիչ կրթություն

Ընտրել Դոնալդ Բիսեթի պատմվածքներից մեկը և նշել այն բոլոր ռոդարիական հնարքները, որ հնարավոր է իրագործել այդ պատմվածքի հետ։

Մթից վախեցող ավտոբուսի մասին
Կար – չկար մի փոքրիկ ավտոբուս կար: Նա վառ-կարմիր էր և հայրիկի ու մայրիկի հետ ապրում էր ավտոտոկայարանում, որտեղ ավտոբուսներն էին քնում: Ամեն առավոտ երեքով լվացվում էին, նախաճաշում էին բենզինով, մեքենայի յուղով, ջրով, իսկ հետո ուղևորներին գյուղից ծովափնյա մեծ քաղաք էին տանում: Գնում-գալիս էին, գնում-գալիս էին: Փոքրիկ ավտոբուսն էլ էր ցերեկները տանում-բերում, տանում-բերում: Բայց հենց մութն ընկնում էր՝ վե՛րջ. Ախր ինքը մթից շատ էր վախենում:  Մի օր մայրն ասում է նրան.

Մի բան պատմեմ՝ լսիր:  Շատ վաղուց  մի Մութ էր ապրում: Էս Մութը վախենում էր ավտոբուսներից: Մի օր նրա մայրը… Գիտե՞ս՝ ով էր նրա մայրը, գեղեցկուհի Հիրիկը: Հա՛, մայրը մի օր ասում է Մութին.

_Պետք չէ վախենալ: Եթե դու վախենաս դուրս գալ, վախենաս  աշխարհը մթով ծածկելուց, մութը չի ընկնի, մարդիկ այդպես էլ չեն իմանա, որ քնելու ժամանակն է: Աստղերն էլ չեն իմանա, որ երկնում փայլելու ժամանակն է: Դե, ի՞նչ կասես:

Այդ ժամանակ Մութըը, որ մինչ այդ պահ էր մտել Արևի թիկունքնում, սկսեց զգուշորեն իջնել փողոցների և տների վրա:

Քաղաքում ավտոբուսները սլանում են իրար ետևից: Մութը սիրտ է անում ու մի քիչ էլ է իջնում ներքև: Փողոցում լապտերները կամաց-կամաց սկում են վառվել, վարորդներն էլ իրենց մեքենաների լույսերն են վառում: Վերջապես Մութնամբողջովին իջնում է քաղաքի վրա:  Նա  չի հասցնում ուշքի գալ, երբ նրա միջով մի ավտոբուս է սլանում: Ի±նչ անսպասելի էր….Բայց Մթի համար հաճելի էր, ափսոս մի քիչ խուտուտ էր զգում:

Հետո Մթի միջով  էլի  մի քանի ավտոբուս է անցնում: Նրանց մեջ լույսեր են վառվում, մարդիկ տոմսեր են գնում, նստում ու կանգնում են:  Մի խոսքով՝ ժամանակը շատ լավ էր անցնում:

Մի քիչ ուշ դուրս է գալիս Լուսինը: Ավտոբուսը տների հետ պահմտոցի է խաղում:

Առավոտյան դարձյալ ծագում է արևն ու Մթին ուղարկում տուն՝ մայրիկի մոտ: Բայց Մութն այլևս չէր վախենում ավտոբուսներից: Երբ մայրիկ – ավտոբուսը վերջացնում է իր պատմությունը, փոքրիկ ավտոբուսն ասում է.

— Լավ, ես էլ կգնամ:

Վարոդը գալիս է, շարժիչը միացնում, մարդիկ գալիս են, նստում տեղերում, տոմսավաճառը զանգը տալիս է, և փոքրիկ ավտբուսը գնում է ուղիղ Մթան միջով: Նա մարդկանց գլխավոր փողոցով տանում էր  մեծ քաղաք, որը հենց ծովի մոտ էր գտնվում:

Ռոդարիական հնարքներ՝

Հարցեր՝

Եթե փոքրիկ ավտոբուսը չլիներ , լիներ փոքրիկ տղան ինչպիսի շարունակություն կունենար այս պատմվածքը։

Եթե չքներ ավտոբուսը կայարանում ապա որտեղ կքներ։

Հնարավոր է պատմվածքը լիներ տան մասին և արդոք նույն կերպ կլիներ պատմվածքը եթե ոչ ապա ինչպես կլիներ։ Իմ կարծիքով՝ կլիներ մեծ տնակներ իրար հարևանությամբ և նրանք կսկսեն խոսել մարդկանց վերաբերմունքից։

Երևակայությունն ինքը միտքն է — Երեխաները փորձում են իրենց երևակայությամբ պատկերացնել եթե չլիներ ավտոբուսը ապա ինչ կլիներ։

Երևակայությունը շատրվանի պես կժայթքի— եթե ավտոբուսները չլինեին ապա ինչ կլիներ՞

Վրիպակից՝ պատմություն

Բառերի օգնությամբ կարող ես արարել այն, ինչը ոչ մի նյութով չես արարի— արդյոք եթե ավտոբուսի տեղը լիներ մեքենա պատմվածքը նույն կերպ կշարունակվեր։

Երբ խաղում է ֆանտազիան — երեխաները փորձում են փոխել պատմվածքը, իրենց պատկերացրած ձևով ։

Անհեթեթությունից դեպի միտք— երեխաները կասեն անհեթեթ միտք որը չի կապվում պատվածքի հետ որից հետո կփորձենք ներառել պատվածքի մեջ։

Ամենաանհեթեթ ու անսպասելի հարցերը 

Ինչ կլիներ եթե Ավտոբուսը չլիներ։

Ինչ կլիներ եթե գիշերը չքնեն ավտոբուսը։

Եթե ոչ ավտոբուս ապա ինչ։

Թռչող Ավտոբուսը Երևանում։

երեխաներին տալիս ենք բառեր օրինակ ՝ Երևան, Ավտոբուս, թռչող և ժպտացող բառերից երեխաները պետք է նոր պատմվածք ստեղծեն։

Իսկ հետո ի՞նչ եղավ

Երեխաները սկսում են պատմել հեքիաթի շարունակությունը իրենց իսկ ցանկացած ձևով։

Պահմտոցի


Մի անգամ Մութը որոշեց պահմտոցի խաղալ Լուսնի հետ:

Նա թաքնվեց տների, ծխնելույզների ետևում և շունչը պահած այնքան նստեց, մինչև Լուսինը կամաց-կամաց մոտեցավ ու գտավ իրեն:

Սեկ-մեկ էլ Մութը թաքնվում էր ճանապարհն անցնող կատվի կամ շան ետևում: Նա կարո­ղանում էր ճարպկորեն թաքնվել Լուսնից:

Արևը ծագեց ու փոխվեց ամեն ինչ:

_Ա՜յ, այսպես,- ասաց Լուսինը,- տեսնենք Արևից ո՞ւր պիտի փախչես:

_Երբ երեխաները դպրոց գնան, նրանց ետևում կթաքնվեմ,- պատասխանեց Մութը: – Ես կդառնամ նրանց ստվերը:

_Բայց երբ երեխաները մտնեն դպրոց, այդ ժամանակ ո՞րտեղ կթաքնվես: Հիմարիկ, ես քեզ լավ խորհուրդ կտամ, թաքնվիր Երկրի մյուս կողմում, թե չէ Արևն անմիջապես կգտնի քեզ:

_Չի գտնի,- պատասխանեց Մութը: – Կտեսնես, որ չի գտնի:

Բայց Արևն ավելի ու ավելի բարձրացավ: Մութն ստիպված նահանջեց դեպի Երկրի մյուս կողմը, ու այնտեղ գիշեր եղավ: Իսկ այս կողմում Արևի հետ պահմտոցի խաղալու համար մնա­ցին միայն մի քանի փոքրիկ մուգ շերտեր:

Այդ շերտերը շատ ուրախ էին, վազում էին մարդկանց ետևից, վազում էին նույնիսկ կովերի ետևից. իսկ մի քանիսը դարձան թռչունների ստվերներ և նրանց հետ թռչում էին մարգագե­տիններով: Բայց Արևը նրանց բոլորին էլ գտավ, մնաց միայն մի մուգ շերտ:

_Մեկ է, քեզ էլ կբռնեմ,- ասաց Արևը: – Որտեղ էլ թաքնվես, կբռնեմ:

_Չես կարող,- ասաց մուգ շերտը: – Ես այնպիսի տեղ գիտեմ, որտեղ ինձ երբեք չես գտնի: Աչքերդ փակի՛ր ու հաշվիր մինչև տասը, իսկ ես կթաքնվեմ:
Արևն անցավ ամպի ետևը, հաշվեց մինչև տասը ու դուրս եկավ:

_Երևի թաքնվել է մեկնումեկի ետևը ու դարձել նրա ստվերը,- մտածեց Արևը:

Նա լուսավորեց բոլոր անկյունները. Մութը չկար ու չկար: Շատ լուսավորեց Արևը, բայց այդպես էլ չգտավ, չէր էլ կարող գտնել, որովհետև Մութը հարմար տեղ էր թաքնվել՝ սանդուղ­քի տակ՝ նկուղում:

_Ի՜նչ հաճելի է այստեղ,- մտածեց Մութը,-դուրս չեմ գա:

Ու դուրս չեկավ: Ահա թե ինչու՝ սանդուղքի տակ գտնվող նկուղում միշտ մո՜ւթ-մութ է:

Ռոդարիական հնարքներ՝

Երևակայությունն ինքը միտքն է- Պատկերացնենք որ արևը թաքնվեր ապա որտեղ կթաքնվեր քո կարծիքով որ շողերը չերևար։

Բառին ազատ տիրապետելը` բոլորին- Երեխաները հորինում են հեքիաթ լուսնի և շան մասին։

Երևակայությունը շատրվանի պես կժայթքի— պարող լուսինը։

Չտեսնված երկնակամարում ճախրող բառեր— երեխաների հետ պատմվածքից առանձնացնում ենք բառեր օրինակ՝ սանդուխք և ամպ և փորձում ենք պատմվածք հորինել։

Ամենաանհեթեթ ու անսպասելի հարցերը— Ինչ կլիներ եթե արևը և լուսինը իրար հանդիպեն։

Ինչ կլիներ եթե Արևը թաքնվեր ու երբեք դուրս չգար։ Արդյոք երեխաները կկարողանաին դպրոց գնալ։

Հեքիաթի աղավաղում— Արևը և լուսինը հանդիպեցին իրար ամբողջ երկրում տիրեց լուսինը և արևը։

Իսկ հետո ի՞նչ եղավ— Երեխաների մտածմունքներով ստեղծում ենք նոր հեքիաթ։

Լրացուցիչ կրթություն՝

Դաստիարակների բլոգներից ընտրեք ձեր կարծիքով հաջողված մեկ տեսանյութ։ Հիմնավորեք ձեր ընտրությունը։

Ինքնուրույնություն

Տիկնի պսակ

Նարինե Մակարյանի՝ բլոգից առանձնացրել եմ Ազգային խաղերը։

Մանկական գրականություն- Հաշվետվություն

Առաջադրանք՝

16.11.2021

Կատարածս աշխատանքի մեջ նաև ներառված է լրացուցիչ աշխատանքը՝

16.11.2021

Առաջադրանք՝

18.11.2021

Կատարածս առաջադրանքի մեջ նեռարված է լրացուցիչ աշխատանքը՝

18.11.2021

Առաջադրանքը՝

25․11․2021

Կատարածս առաջադրանքը՝ 25․11․2021

Առաջադրանքը՝

30.12.2021

Կատարածս առաւադրանքը- 30.12.2021

30.12.2021

1.Կարդացեք Ջ.Ռոդարու ,,Երևակայության քերականության,, հատվածը։

2. Գրեք փոքրիկ երևակայական պատմություններ։

Կրկին գիշեր էր երկնքում բազմաթիվ աստղերի և լուսնի ներքո պարկեցի ննջելու։Երազիս մեջ տեսա մի լուսին սակայն լուսինը դեղին չէր՝ այլ սևիսկ աստղերըբավականին քիչ էին և սավառնում էին փողոցներով ։ Նրանք այնքան գեղեցիկ էինեսկյանքում մոտիկից աստղերին չեմ տեսել և դա ինձ համար զարմանալի գեղեցկությունէր։ Նկատեցի լուսնին որը լայն ժպիտով ժպտում էր ինձ , մտածեցի ինչ է սա հրաշք է որկատարվում է ինձ հետ։ Հանկարծ հայրիկս ձայն տվեց և արթնացա քնիցվազելովպատշգամբ նայեցի երկնքին որտեղ տեսա իմ երազի մեջ տեսած լուսինըորը կարծեսինձ կրկին ժպտում էր։ 

    —Հայրիկս հարցրեց ինչու ես այսքան մտամոլոր՞  

  • Չպատասխանեցի ինչ եմ տեսելքանի որ չէի հասկանում արդյոք սաիրականություն էր թե երազ ։

Հասկանալու համար քնած եմ թե արդունկանչեցի տատիկիս։ Մոտենալով անկողնունտեսաոր տատիկս քնած է և ես էլ գնացի քնելու։ Անչափ ցանկանում էի որ տենեմ կրկիներազս ,որը ինձ մոտ վառ մտքեր էր տվել։

3. Փորձեք նախակրթարանի խմբերում իրավիճակներ ստեղծել, որտեղ երեխան փոքրիկ պատմություն կպատմի: Տեսագրեք պատումը:

Բառերի օգնությամբ կարող ես արարել այն, ինչը ոչ մի նյութով չես արարի

Ջոն Դյուին ասում է. ՙԵրեխաների հորինած պատմությունները ներքին տրամաբանության ամենատարբեր աստիճաններով են աչքի ընկնում. դրանցից ոմանք բոլորովին անկապ են, մյուսներում ծայրը ծայրին մի կերպ է հասնում: Եթե կապակցված պատմություն է, նշանակում է այն խոհածության ծնունդ է, իսկ վերջինս, որպես կանոն, տրամաբանորեն մտածելու կարողությամբ օժտված ուղեղի արգասիք է՚: Երեխաներն իրենք լիովին կարող են պատմություններ հորինել: Պատմությունը իրականությանը տիրապետելու առավել առաջ ընկած մի փուլ է, նյութին առավել ազատ տիրապետելու վկայություն: Պատմությունն արդեն իրականության ընկալման արձագանքն է, իսկ դա խաղից ավելի հեռուն է գնում: Դա կուտակված փորձն իմաստավորելու ջանք է, մերձեցում վերացական մտածողությանը: Պլաստիլինով կամ կավով խաղալիս երեխան միայն մի ախոյան ունի՝ նյութը, որով աշխատում է: Իսկ պատմության մեջ իր համար մի քանիսը կարող է հորինել, կարող է ստեղծել այն, ինչը ոչ մի նյութով չես արարի:

25․11․2021

1.Կարդացեք Ջ.Ռոդարու ,,Երևակայության քերականության,, հատվածը։

2.Գրեք որևէ վրիպակի պատմություն։

Մի վրիպակի պատմություն

Ամառ էր, մի հրաշալի ներդաշնակ օր։ Ծառերի վրա ծլծլվում էին ծիտիկները, մենք նստած էինք այգում և զրուցում էինք երեխաների հետ։ Երեխաներից մեկը պատմեց սեպտեմբեր ամսից , ասելով սեկտեմբեր՝ վրիպեց մենք ուղեցինք նրան նույն նախադասությունը կրկնելով, ուղակի այս անգամ սեպտեմբերը ճիշտ արտահայտելով։ Մի քանի պատմություներ լսելուց հետո երեխաներին կրկին խնդրեցինք որ հերթականությամբ ասեն սեպտեմբեր բառը երբ հասավ հերթը նրան բարեբախտաբար նա ճիշտ արտասանեց։
Երեխաները նաև վրիպում են այս բառերը՝

բնագիտություն- երեխաների մեծ մասը չի կարողանում արտասանել նկատել եմ խմբերում։

Սեպտեմբեր — սեկտեմբեր
Տավումա-ցավումա

Վրիպակից՝ պատմություն
Նորություն չէ, որ վրիպակից պատմություն կարող է ստացվել: ՙՄանկական՚ հորջորջված ՙսխալներից՚ շատերը վերլուծելիս միանգամայն ուրիշ բան է մեջտեղ գալիս` ինքնուրույն ստեղծագործություն, որի միջոցով երեխաներն անծանոթ իրականությունն են յուրացնում: Ցանկացած սխալ մի պատմություն հորինելու հնարավորություն է: Ամեն ինչից զատ` սխալների վրա ծիծաղելն արդեն իսկ դրանցից ձերբազատվել է նշանակում: Ըստ հին ասացվածքի` ՙՍխալների վրա սովորում ենք՚: Նորովի` դա կարող էր այսպես հնչել. ՙՍխալների վրա ստեղծագործորեն երևակայել ենք սովորում՚: Ի՞նչ է ՙհույթը՚: Գուցե դա հյութից ավելի քաղցր, խմելիս երեխաների շուրթերի կողքով ծորացող, համը շատ ավելի երկար պահող հեղո՞ւկ է: ( Տե՜ս Ստեղծագործական սխալը):

18.11.2021

Կարդացե՛ք Ջանի Ռոդարիի «Երևակայության քերականության» հատվածը:

2․ Ինքներդ ստեղծեք անհեթեթ հարցեր և փորձեք պատասխանել։

Ինչ կլիներ եթե մարդը չլիներ։
Ինչ կլիներ եթե մարդիկ բոլորը բարի լինեին։
Ինչ կլինի եթե բնությունը աղտոտված լինի։
Ինչ կլիներ եթե բնություն չլիներ։

Ամենաանհեթեթ ու անսպասելի հարցերը 
Երեխաներին ամենաանհեթեթ ու անսպասելի հարցերն են ամենից շատ հետաքրքրում հենց այն պատճառով, որ հետագա աշխատանքը՝ թեմայի զարգացումն արդեն արված հայտնագործության ըմբռնումն ու շարունակումն է:

Թեև, իհարկե, դեպքեր են լինում, երբ թեման, երեխայի անձնական փորձի հետ համընկնելով, շրջապատող իրադրությանը, շրջակայքին համահունչ լինելով, նրան ստիպում է ինքնուրույն մտնելու դրա մեջ, արդեն ծանոթ բովանդակություն ունեցող իրականությանն անսովոր տեսանկյունից մոտենալու:

,,Վարկածը,- գրում է Նովալիսը,- ցանցի է նման. գցի՜ր և վաղ թե ուշ մի բան կբռնես՚: ՙՖանտաստիկ վարկածների,, տեխնիկան ծայրաստիճան պարզ է. այն ՙԻ՞նչ կլիներ, եթե …՚ հարցի ձևն ունի միշտ:
Ինչ կլիներ, եթե…
Հարցադրման համար առաջին պատահած ենթակայի ու ստորոգյալի զուգակցումն էլ հենց այն վարկածն է տալիս, որի վրա կարելի է աշխատել: Օրինակ`
Ի՞նչ կլիներ, եթե քաղաքն սկսեր թռչել:
Ի՞նչ կլիներ, եթե քաղաքը հայտնվեր ծովի մեջտեղում:
Ի՞նչ կլիներ, եթե ձեր դուռը մի կոկորդիլոս թակեր ու պարտքով մի քիչ ուրց խնդրեր:
Ի՞նչ կլիներ, եթե ձեր վերելակն ընկներ երկրագնդի խորքը կամ լուսին թռչեր:
Իհարկե, մեզ ոչինչ չի խանգարում, որ երեխաներին իրականությանը մոտեցնենք նաև առավել լուրջ հարցեր առաջադրելով: Օրինակ՝ ՙԻ՞նչ կլիներ, եթե ամբողջ աշխարհում՝ բևեռից բևեռ, փողը հանկարծ անհետանար՚: Սա միայն մանկական երևակայության զարգացման թեման չէ: Այդուհանդերձ այսպիսիք հատկապես հարմար են երեխաներին, քանի որ նրանք ուժից վեր խնդիրներ լուծել սիրում են: Նրանց համար դա մեծանալու միակ հնարավորությունն է: Իսկ աշխարհում նրանք ամենից շատ շուտ մեծանալ են ձգտում: Սակայն աճելու նրանց իրավունքը միայն խոսքով ենք ընդունում: Ամեն անգամ, երբ ցանկանում են դրանից օգտվել, մեր ողջ իշխանությունը գործի ենք դնում՝ խոչընդոտելու համար:

Լրացուցիչ կրթություն

Ընտրեք ձեր ընկերներից մեկի մի անհեթեթ հարցը և դա դարձնելով վերնագիր՝ ի՞նչ եղավ, երբ․․․գրեք փոքրիկ երևակայական պատմություն։

Դժգոհ ձաքուկը

Լինում է չի լինում մի առյուծ է լինում։ Նա ունենում է երեք փոքրիկ առյուծիկներ ։ Հայրիկ այռուծը գնում էր աշխատանքի հեռախոսով խոսելով գալիս էր տուն կրկին հեռախոսով էր զրուցում ։
-Մի օր Ադել անունով փոքրիկ տղան հարցնում է, հայրիկ՝ ինչու ես այդքան աշխատում։
-Հայրը պատասխանում է, որ չաշխատի չի կարողանա պահել նրանց։
-Տղան հոխորտում է, բացականչելով դու ինձ հետ ժամանակ չես անցկացնում, անգամ երբ գալիս ես տուն զրուցում ես կրկին ։
— Տղաս ի՞նչ է դու դժգոհում ես։
— Այո հայրիկ, երբ է գալու ժամանակը որ ինձ տրամադրես։
— Տղաս շուտով մնաց մի քանի զանգ, որ պետք է կատարեմ և կգամ կգնանք զբոսնելու։ Ադելը նայում է հայրիկին և հեռանում։

16.11.2021

  1. Կարդացե՛ք Ջանի Ռոդարիի «Երևակայության քերականության» հատվածը:
  2. Ստեղծե՛ք երևակայության երկանդամ և գրեք փոքրիկ պատմություն այդ երկանդամով:

Չտեսնված երկնակամարում ճախրող բառեր
Միայն ստեղծագործական երևակայության երկանդամությունից կարող է պատմվածք ծնվել: ՙՁի-շունն՚ ըստ էության ՙստեղծագործական երևակայության երկանդամություն՚ չէ: Դա ընդամենը կենդանիների մի տեսակի շրջանակներում պարզ զուգորդում է: Այս երկու չորքոտանիներին հիշատակելիս երևակայությունն անտարբեր է մնում:

Անհրաժեշտ է, որ երկու բառերին որոշակի տարածք բաժանի, այնպես որ մեկը բավականաչափ օտար լինի մյուսին, որպեսզի նրանց հարևանությունն ինչ-որ չափով անսովոր լինի: Միայն այդ դեպքում երևակայությունն ստիպված կլինի ակտիվանալու` ձգտելով նշված բառերի միջև մերձեցում գտնել: Ստեղծելու միասնական, տվյալ դեպքում ֆանտաստիկ մի ամբողջություն, որի մեջ երկու տարածին տարրերը կարողանան գոյակցել: Ահա թե ինչու է լավ, երբ ստեղծագործական երևակայության երկանդամությունը դիպվածով է որոշվում: Թող երկու բառերը ասեն երկու տարբեր երեխաներ, ընդ որում մեկը չիմանա, թե ինչ է ասել մյուսը: Կամ երեխան մատը դնում է իրարից հեռու դրված բառարանների էջերի վրա:

Ստեղծագործական երևակայության երկանդամության մեջ բառերն իրենց սովորական իմաստով չեն վերցվում: Նրանք ՙարտիմաստավորվում են՚, ՙտեղաշարժվում՚, դուրս են քաշվում ու ճախրում մինչ այդ չտեսնված երկնակամարում: Հետաքրքրաշարժ պատմության աշխարհ գալու նպաստավոր պայմաններն այդպիսիք են:

Վերցնենք երկու բառ` շուն և պահարան: Դրանք միացնելու պարզագույն ձևը հիմնականում հոլովների օգնությանը դիմելն է: Այդ կերպ մի քանի պատկերներ կստանանք. պահարանով շունը, շան պահարանը, պահարանի վրայի շունը, պահարանի միջի շունը և այլն: Կարող են ստեղծվել անմտություններ: Սակայն կարևորը գործընթացն է, որին երեխաները կատարելապես են տիրապետում և դրանից իսկական հաճույք են ստանում: (Տե՜ս Ստեղծագործական երևակայության երկանդամությունը): Ջանի Ռոդարի

Լրացուցիչ կրթություն

Ստեղծե՞ք երևակայության երկանդամություն և գրե՛ք փոքրիկ պատմություն:

Սեպտեմբեր-Հոկտեմբեր հաշվետվություն (մանակական գրականություն )

19.10.2021

Բզեզիկների հետ հավաքում ենք տերևներ

13.10.2021

Ազգային, մանկական, ծիսական երգ, խաղերգ, թռնոցի, օրոր, խաղ, խաղիկ, մատնախաղ, հաշվերգ, ճվիկ 2֊3 տարեկանների համար

Սագիկ-սագիկ

ԿԱՏՈՒՆ

Ծիտը Ռոդարիական հնարքներ

2 բանաստեղծություն

13․09․2021

06.09.2021

19.10.2021

Համացանցից դուրս բերել Ջանի Ռոդարիի և դոնալդ Բիսեթի պատմվածքները.

  • 2-3 տարեկանների համար
  • 4-5 տարեկանների համար

Այ քեզ շաբաթ

Արթնացա երկուշաբթի,
Հորանջեցի երեքշաբթի,
Չորեքշաբթի անուշ-անուշ ձգվեցի,
Հինգշաբթի կրկին  քնեցի:
Քնեցի ուրբաթ, շաբաթ
Ու գործի չգնացի`
Կորչի գործը- ասացի :
Լավ էր՝  արդեն կիրակի
Ամբողջ օրը քնեցի:

Անտակ պարկը

_Հին շո՜ր, հին կոշի՜կ…
_Ա՛յ ծերուկ, ճերմակ ծերուկ,
Ի՞նչ կա-չկա քո պարկում:
-Կա մի կոշիկ՝ անկրունկ,
Մի թև ունեմ՝ անկոստյում:
-Հետոոո՞…

-Շան վզակապ,
Ունեմ աղեղ՝ անջութակ:
-Հետոոո՞…
-Անքիթ թեյնիկ ու սրճեփ,
Թավա ունեմ չուգունի,
Էս թավան հատակ չունի,
Նախարար էլ ունեմ պարկում,
Որ կռիվ է մեզ տանում,

Բայց հայտնվեց հատակում:

Սատանան

Մարկոն և Միրկոն որևիցե   բայերին տեսնել չէին ուզում: Գիտե՞ք, չէ՞, բայերը գործողություն են ցույց ալիս: Եվ ոչ մի հարգանք  գործողությունների  նկատմամբ, անգամ ամենածերերի  ու ալեհերների, ովքեր ձեռնափայռով են քայլում:   Այդ սարսափելի ավազակները երեկ (որպես տնային առաջադրանք) պետք է խոնարհեին որոշ բայեր, դրանցով նախադասություններ կազմեին կամ մանկական ոտանավորներ գրեին:
Տեսեք, թե ինչ գրեցին այդ չարաճճիները.

Ես ուտում եմ պաղպաղակ,
Դու լպստում ես կրեմ,
Իսկ ո՞վ կվճարի հաշիվը:
Ով հիմար է բոլորից,
Ով վճարում է անընդհատ,
Դա   սատանան գիտի:

Նրանք ավելի երես առան ու շարունակեցին.

Ես գնում եմ Միլան,
Դու գնում ես Միլան,
Նա գնում է Միլան,
Մենք գնում ենք Միլան …
Իսկ այդ անտաշը
Թող գնա սատանայի մոտ:

Այդ խոսքերն ընկան մի սատանայի ականջը, և  նա տեղնուտեղը հայտնվեց այդ ավազակների կողքին: Երկվորյակների սենյակում թնդաց ամպրոպը, ուժեղ  ծծմբի հոտ եկավ, և ահա սատանան հանգիստ փռված է  բազկաթոռին.
-Ո՞վ պետք է գնար սատանայի մոտ,- խիստ հարցրեց նա` խաղալով իր պոչի հետ:
Մարկոն վախից քիչ էր մնում լեզուն կուլ տար, իսկ մշտական սուտասան Միրկոն,   վազեց դեպի պատուհանը և ձեռքով ցույց տվեց դեպի հրապարակը.
-Նա այնտեղ է, ձերդ ողորմածություն, նա այն կողմ վազեց:
Մարկոյի և Միրկոյիբախտները բերեց, սատանան պատուհանից դուրս թռավ և վազեց դեպի հրապարակ:  Նա որոշել է,  ինչ էլ որ լինի, դեղագործ Պանելիինպիտի  տանի, որը կանգնել էր իր դեղատան դռների մոտ ու վայելում էր երեկոյան օդը: Դեռ լավ է, որ սինյորա Պանելիին հաջողվեց փրկել իր ամուսնուն: Նա սատանային ցույց տվեց երաշխավորագիր, որը մի շատ կարևոր մարդ էր ստորագրել:

Թարս հարցեր
Կար-չկար մի տղա, որն ամբողջ օրը սրան-նրան ձանձրացնում էր իր հարցերով: Հարցեր տա­լն, իհարկե, վատ բան չէ, ընդհակառակը, հարցասիրությունը գովելի է, բայց վատն այն է, որ այդ տղայի հարցերին ոչ ոք չէր կարողանում պատասխանել:

Ասենք, գալիս էր ու հարցնում.

_Ինչո՞ւ դարակները սեղան ունեն:

Մարդիկ զարմանքից աչքերը չռում էին, կամ էլ հենց այնպես պատասխանում.

_Դարակները նրա համար են, որ նրա մեջ որևէ բան դնեն, օրինակ՝ սպասք, դանակ, պա­տառաքաղ և այլն:

_Ես գիտեմ՝ ինչի համար են դարակները, բայց ինչո՞ւ դարակները սեղան ունեն:

Մարդիկ շարժում էին գլուխները և հեռանում:

Մի ուրիշ անգամ նա հարցնում էր.

_Ինչո՞ւ պոչը ձուկ ունի:

Կամ թե՝

_Ինչո՞ւ բեղերը կատու ունեն:

Տղան մեծանում էր, բայց շարունակում էր

մնալ ինչուիկ, և այն էլ՝ ոչ թե սովորական, այլ՝ թարս ինչուիկ: Մեծանալուց հետո էլ նա դիմում էր բոլորին զանազան հարցերով: Պարզ է, որ ոչ ոք չէր կարող պատասխանել նրա հարցե­րին: Բոլորովին հուսահատվելով՝ թարս ինչուիկը տեղափոխվեց մի սարի գագաթ, իր համար խրճիթ շինեց և այնտեղ հնարում էր նոր-նոր հարցեր: Հնարում էր, գրում տետրի մեջ, իսկ հետո մեծ տանջանքով աշխատում գտնել նրանց պատաս­խանները: Սակայն ամբողջ կյանքում նա այդպես էլ երբեք չգտավ իր հարցերի պատասխան­ները:

Եվ ինչպե՞ս գտներ, եթե նրա տետրում գրված էր. «Ինչո՞ւ ստվերը բարդի ունի: Ինչո՞ւ ամ­պերը նամակ չեն գրում: Ինչո՞ւ նամականիշները գարեջուր չեն խմում»:

Աստիճանաբար նրա մորուքն աճեց, մի երկա՜ր մորուք դարձավ, նա չէր էլ մտածում այն սափրել. դրա փոխարեն նա հորինում էր նոր հարց. «Ինչո՞ւ մորուքը դեմք ունի»:

Երբ նա մեռավ, մի գիտնական ուսումնասիրեց նրա կյանքը և կատարեց զարմանալի հայտ­նագործություն. պարզվեց, որ այդ ինչուիկը սովոր էր գուլպաները թարսերես հագնել և այդ­պես էլ հագնում էր իր ողջ կյանքում: Հենց այդ պատճառով էլ մինչև վերջ չսովորեց ճիշտ հար­ցեր տալ:

Հապա նայիր քո գուլպաներին, ճի՞շտ ես հագել: