21.01.2022

Ուսումնասիրել տրված հանելուկները.

  • ինչի՞ հիմա վրա են կազմվել
  • առանձնացնել օրնակներ ըստ կազմված ձևի

Մի բան կաբան չի նմանի,
Ձու կածիհավ չի նմանի,
Չորս ոտք ունիկով չի նմանի,
Շատ կաշխատիմարդ չի նմանի:
(մրջյուն ) նմանությունան վրա է հիմնված


Ի՞նչ պարան է,
Ինքն է վրադ փաթաթվում:
(օձնմանություն

Ուր գնամ, հետս է:
(ստվերը) նմանություն

Գընդըլ, մընդըլ տատիկը,
Հանեց վրայի շապիկը,
Փախավ մտավ բաղնիքը:
(կարտոֆիլ) նմանություն

Մի գոմ կա մի խուրձ խոտ մեջը չի
մտնի,
Բայց հազարավոր զորք կա մեջը:
(մրջնանոցբնութագրում

Քույր ու եղբայր ենմեկն առավոտն է ծնվումերեկոյան մեռնում,
Մյուսը երեկոյան ծնվումառավոտը մեռնում:
(արևլուսինբնութագրում

Գլխին տուր,
Մեջը կուլ տուր:
(ընկույզբնութագրում

Սպիտակ է կաթի նման,
Կարմիր է վարդի նման,
Ման կգա մարգի նման:
(աքաղաղբնութագում

Թռչում է, թռչուն չէ,
Փոքրիկ է, մրջյուն չէ:
(մեղու) բնութագիր

  • փորձել գրել հանելուկներ

Երկնքում է բայց ամպ չէ։

կլոր է բայց լուսին չէ։

Արև

Տարվա հաշվետվություն-դեկտեմբեր

Շուտով ավարտին կմոտենա այս հրաշագեղ տարիներց մեկը։ Այս տարի ես տեղափոխվեցի երրորդ և վերջնական կուրսը, որտեղ առարկաներս մասնագիտական են։ Սեպտեմբեր ամսին սկսեցի պրակտիկաները մանկապարտեզում սկզբից փորձում էի երեխաների հետ ընկերանալ, նրանք նույնպես նոր էին հաճախում մանկապարտեզ : Պրակտիկան հաճախում եմ՝ Նարինե Մակարյանի և Էլինա Հակոբյանի խումբ։ Երեխաների հետ շատ եմ կապնվել , նրանք ինձ համար անկրկնելի էակներ են, որոնց հետ հանդիպեցի այս տարվա ընթացքում, նրանք եղան իմ այս տարվա ձեռքբերումներից մեկը։ Իսկ այժմ ներկայացնում եմ իմ կատարած աշխատանքները։

Գործնական աշխատանքները որոնք կատարել եմ մանկապարտեզում կարող եք տեսնել այստեղ ՝

Մասնագիտական զարգացում

Ընկեր Մարիետի դասաժամերին՝ բավականաչափ գիտելիքներ ստացանք , նոր մեթոդներ սովորեցինք որոնք մեզ բավականաչափ օգնեցին։ Մանկապարտեզում և նախագծերի իրականացնելու ժամանակահատվածում այդ մեթոդները ավելի հասկանալի դարձան ինձ համար։

Բաժին՝ Մանկական գրականություն Տարեկան հաշվետվություն՝ Տարեկան հաշվետվություն- մասնագիտական խոսքի զարգացում

Բաժին՝ Մասնագիտական խոսքի զարգացում ։ Տարեկան հաշվետվություն- մանկական գրականություն

Բաժին՝ Բանահյուսություն։ Տարեկան հաշվետվություն՝ Բանահյուսություն- հաշվետվություն

Տնտեսագիտության հիմունքներ դասից ես բավականաչափ բաներ եմ սովորել ապագա մասնագիտությանս վերաբերյալ․ ուսումնասիրել ենք Հ․Հ․ օրենքները, քննարկել ենք մի շատ հետաքրքիր թեմաներ։ Իսկ Մաթեմաթիկական պատկերացումների ձևավորման դասից, քննարկել ենք խաղեր, որոնց մի մասը իրագործել ենք մանկապարտեզում։

Տնտեսագիտություն

Մաթեմատիկական պատկերացումների ձևավորում

Ընկեր Նելլիյի դասի ժամանակահատվածում քննարկում ենք երեխաների Էկոլոգիական դաստիրակությունը, բավականին շատ նախագծեր ենք իրականացրել մանկապարտեզում, որը կարողեք տեսնել ներքևում՝

Բնագիտություն

Ընկեր Գայանե Թերզյանի հետ սովորել եմ ինչպես ճիշտ մատուցել հեքիաթը երեխաներին,որ նրանց նույնպես հաճելի և դուրեկան լինի։

Նախադպրոցական-մանկավարժություն

Ինձ համար կարևոր է նաև երեխաների ֆիզիկական պատրաստվածությունը, որը մեզ դասավանդում է ընկեր Նաիրան։ Ընկեր Նաիրայի դասաժամերին իրականացրել ենք առաջադրանքներ, խաղեր ենք կազմել, որոնք կարողենք իրականացնել խմբերում։ Ինձ շատ է դուր գալիս այս դասաժամը, անգամ կարող եմ ասել որ ժամանակը շատ շուտ է անցնում խաղերի միջոցով։

Ֆիզիկական դաստիարակություն

Ամանորին զուգընթաց երեխաների հետ պատրաստել ենք ամանորյա գլխարկներ և ամանորյա խաղալիքներ։

Տոնական տրամադրություն

Ես այսքանով ավարտում եմ իմ հաշվետվությունը։ Ցանկանալով ձեզ ձեռքբերումներով լի տարի, շնորհավոր ամանոր և սուրբ ծնունդ իմ սիրելի դասավանդողներ։

Քամին ու տերևները

Անվանում՝ Քամին և տերևները

Ժամանակ՝ 20․01․2022թվական

Մասնակիցներ՝ քոլեջի 4-5 տարեկանների խումբ
Դասվար՝ Նարինե Մակարյան
Դասվարի օգնական՝ Էլինա Հակոբյան
Համակարգող՝ Անգելինա Ղազարյան

Նպատակ՝ Ձևավորել ճանաչողական գիտելիքներ բանջարեղենի մասին։

Խնդիրներ՝ 

1․Զարգացնել էկոլոգիական պատկերացումները։

2․Զարգացնել երևակայությունը խաղերի միջոցով։

3․ Զարգացնել խոսքը։

Ընթացքը՝ 

Դաստիրակը պարկի մեջ լցնում է բանջարեղեն՝ լոլիկ, գազար, սոխ, պղպեղ։ Երեխաները մոտենում են և պարկից հանում են որևէ բանջարեղեն կամ միրգ անվանելով անվանումը։

Ակնկալվող արդյունք՝ Իմ կարծիքով երեխաներին բավականաչափ դուր կգա, քանզի կենդանիները կազմում են մեր մոլորակի մի մասնիկը։

Արդյունք՝

Հիսուսի կատուն Գրիգ- վերլուծություն

Վերլուծություն

Այս պատմվածքը՝ Ցույց տվեց, թե ինչքան չար կարող են լինել մեզ շրջապատող մարդիկ։ Հավատքը մեր կյանքի մի մասնիկն է, ամեն մեկը ունի իր Աստվածը, հավատքը կրոնը։ Կյանքում կան դեպքեր, որոնք չես կարողանում մոռանալ, քանի-որ մեծ հետք են թողնում սրտումդ։ Ով գիտի գուցե այդ իրադարձությունը լավ անդրադարձավ Նարեկի վրա ։ Ես հասկացա որ նա շատ բարի էր քանի-որ կարողացավ ներել դասընկերներին։

ՀԻՍՈՒՍԻ ԿԱՏՈՒՆ / ԳՐԻԳ

Ես հինգ կամ վեցերորդ դասարանի աշակերտ էի, երբ մասնակից եղա այս պատմությանը: Դասղեկը և աղջիկները դասարանում չէին, տղաները խմբվել էին նստարաններից մեկի մոտ, ծիծաղում էին: Պարզելու համար, թե ինչն է նրանց զվարճացրել, մոտեցա և խմբի կենտրոնում տեսա Նարեկին, որը շոյում էր կիսաբաց պայուսակից վախվորած նայող մոխրագույն կատվին:
– Ի՞նչ է եղել,- հարցրի ոգևորված:
– Նարեկին խաբել, վրան կատու են ծախել,- պատասխանեց Տիգրանը, որի աչքերը շատ ծիծաղելուց արցունքոտվել, վարդագույն էին դարձել:
– Ինձ չե՛ն խաբել,- ասաց Նարեկը:
– Ով գիտի աղբանոցից են գտել,- շարունակեցՏիգրանը,- ասել են՝ իբր Հիսուսի կատուն է, հավատացել է:
– Չե՛ն խաբել, ինձ չե՛ն խաբել, կատվի էդպիսի տեսակ կա՛, շատ հազվադեպ պատահող տեսակ է, անունն էլ Հիսուսի կատու է, որովհետև չի սուզվում, ջրի վրայով քայլել է կարողանում,- աչքերը արագ-արագ թարթելով՝ նորից խոսեց:
Ծիծաղի նոր ալիք բարձրացավ: Դեռ լավ չէի հասկանում՝ ինչ է կատարվում, սակայն համատարած ծիծաղը վարակիչ էր:
– Վաճառողն է էդպես ասել, չէ՞,- վրա բերեց Կարենը: – Դդում ես, էլի:
-…
-…
Նա շարունակ շոյում էր կատվին ու պնդում, որ իրեն չեն խաբել, որ կատվի այդ տեսակը իրոք կարող է ջրի վրայով քայլել: Բանը հասավ այնտեղ, որ Նարեկն ու Կարենը քիչ էր մնում ծեծեին իրար. երբ Կարենը ձեռքը երկարեց կատվին, Նարեկը թույլ չտվեց դիպչել, միմյանց օձիք բռնեցին, բաժանեցինք:
-Գի՛ժ, պատռեցիր,- օձիքը շոշափելով՝ բղավում էր Կարենը, այտերն արցունքոտվել էին:-Գի՛ժ ես:
Նարեկը ձայն չէր հանում, գլուխը կախ շոյում էր կատվին, ասես ոչինչ չէր եղել:
– Տե՛ս, Ճվճվիկը դռան մոտ է,- շրջվելով դեպի Գրիգորը՝ ասաց Կարենը, կանաչ աչքերը փայլում էին զայրույթից:
Ճվճվիկը ընկեր Ադիբեկյանն էր` ուսմասվարներից մեկը: Մականունը ստացել էր ականջ ծակող սուր ձայնի և հաճախ բղավելու սովորության համար: Դասամիջոցներին կանգնում էր դպրոցի կենտրոնական մուտքի առջև, հսկում, որ աշակերտները չփախչեն:
– Դռան մոտ է,- վերադառնալով ասաց Գրիգորը:
– Զուգարանի պատուհանից կփախչենք,- վճռեց Կարենն ու նայելով Նարեկին` ավելացրեց.- Դու էլ ես գալիս:
Երբ թեքվեցինք դեպի ձորը տանող ճանապարհը, նոր միայն կռահեցի, թե ինչ կա Կարենի մտքին: Ինչ-որ բան հուշում էր ինձ, որ պետք է վերադառնալ, չէի ցանկանում մասնակից լինել այն բանին, ինչ քիչ հետո էր լինելու, բայց նաև հետաքրքրությունը մեծ էր, հետո ճանապարհի կեսից ետ կանգնելն էլ անհարմար էր, ի՞նչ կմտածեին տղաները: Քայլում էի ու նայում դեղին պայուսակը երկու ձեռքով կրծքին սեղմած Նարեկին, իսկ մտապատկերումս նրա մոր խեղճացած ձեռքերն էին…
Ամեն ամսվա վերջին, երբ դասղեկի սեղանին ցելոֆանե անթափանց տոպրակ էր հայտնվում, պարզ էր, որ Նարեկի մայրն է եկել: Ոչ մի տոն բաց չէր թողնում իր շնորհակալությունը հայտնելու դասղեկին, իսկ վերջինս իր գործը լավ գիտեր. ժամանակ առ ժամանակ դասամիջոցներին խնդրում էր Նարեկին դուրս գալ և դասարանին ասում էր.
– Երբ դասի ժամանակ կանգնում է նստած տեղից, քայլում դասարանում կամ այլ տարօրինակություն անում, ուշադրություն մի՛ դարձրեք, մի՛ նկատեք նրան… մեր Նարեկը խնդիր ունի նյարդերի հետ, բուժվում է, ժամանակավոր բաներ են, ոչ մի լուրջ բան… մենք պետք է օգնենք նրան, երբ ծիծաղում եք, արձագանքում յուրաքանչյուր շարժմանը, ավելի եք ոգևորում, մի՛ նկատեք:
Իսկ վերջում ավելացնելով «Մեր խոսակցության մասին ոչ մի խոսք նրա մոտ», գնում էր:
Այսպես, առաջին դասարանից նրա մայրը գալիս էր, անհատապես շնորհակալություն հայտնում բոլոր ուսուցիչներին, իսկ ես նայում էի ձեռքերի դուրս ցցված երակներին, որ ծառի հողոտ արմատներ էին հիշեցնում ու տխրում: Ի՞նչ կար այդ ձեռքերում, ի՞նչն էր այդպես գրավել… Մեր կյանքի առաջին սեպտեմբերի մեկին բոլորս ճերմակ հագնված, մի մարդու նման կանգնած էինք դպրոցի հրապարակում, դասղեկը, որի հետ նոր էինք ծանոթացել, հորդորում էր լուռ մնալ, տնօրենը ճառ էր ասում: Ոչ ոք չէր լսում, թե ինչ է ասում տնօրենը, կամ գուցե լսում էին, հիշում եմ` իմ հայացքը սառել էր Տիգրանի մուգ մանուշակագույն պիջակին, միայն նա էր տարբերվում բոլորից, ասես սև աղավնի լիներ սպիտակների մեջ: Մինչ տարված էի պիջակի ոսկեջրած կոճակներով, մի նիհար կին, որդու ձեռքը բռնած մոտեցավ մեզ. նրանք էին: Առաջին իսկ հանդիպման ժամանակ ձեռքերը չվրիպեցին աչքիցս, դուրս ցցված երակները իսկույն գրավեցին ուշադրությունս, ինչ-որ տխուր բան կար այդ ամենի մեջ…
Տիգրանն ու Կարենը առջևից էին գնում, տաք քամին երկրորդ անգամ սահեց քրտնած ծոծրակիս վրայով, և նոր միայն ինքս ինձ բռնեցրի, որ տագնապով ոտքերիս տակ եմ նայում` փորձելով կանխազգալ դարանակալ օձի հարձակումը: Ասում էին` անցյալ տարի, երբ տոթ օրը կախված է եղել ձորի վրա, և տաք քարերից լռություն է բարձրացել երկինք, զարմանալի գեղեցիկ օձը խայթել է տղային: Նա ձեռքը երկարել է՝ փորձելով որսալ օձին, բայց օձը խայթել է: Այդ օրը ոչ ոք չի եղել ձորում՝ բացի տղաներից, մինչև դուրս են բերել վիրավոր ընկերոջը, տղայի մազերը ամբողջությամբ սպիտակել են: Թույնի ազդեցությունից են սպիտակել, օրգանիզմը պայքարել է, բախտը բերել՝ ողջ է մնացել…
Իջնում էինք զառիվայր ճանապարհով, մանրահատիկ խճաքարը փախչում էր մեր ոտքերի տակից, աչքերիս առաջ սպիտակած մազերով տղան էր, ամեն օր տեսնում էի դպրոցի միջանցքում, մի դասարան բարձր էր ինձնից, այլևս ձոր չի իջնում, երբեք չի իջնելու…
– Հաստատ անձրև է գալու,- ասաց Գրիգորը:
– Ի՞նչ գիտես:
– Թևս մզմզում է, երբ ինչ-որ տեղդ կոտրված է լինում, զգում ես, թե երբ է անձրև գալու, կոտրված տեղը անձրևից առաջ զգացնում է: Հիմա թևս մզմզում է:
– …
– …
– …
– Կարո՞ղ է ճիշտ է ասում ու կատվի այդ տեսակը իրոք կա,- միայն ինձ լսելի հարցրեց…
Գրիգորը այլևս հարցեր չտվեց, ամբողջ ճանապարհին կոտրված թևի և սպասվող անձրևի մասին խոսեց, չէի լսում, բառերը կորչում էին օդում, ուշադրությունս ուղղված էր մոտակայքում թաքնված օձին, վախենում էի: Երբ հասանք գետի մոտ, ջուրը լույսի անդրադարձմամբ աչքով էր անում ինձ, ինչ-որ բան նորից հուշում էր, որ պետք է վերադառնալ, չէի ցանկանում մասնակից լինել այն բանին, ինչ քիչ հետո էր լինելու, բայց մնացի…
– Քեզ չեն խաբել, չէ՞, դե որ չեն խաբել, կատվին ջու՛րը նետիր,-ասաց Կարենը,- թող քայլի ջրի վրայով:
Նարեկը ձայն չէր հանում, նայում էր նրան ու աչքերը թարթում:
– Չե՞ս լսում, խո՞ւլ ես, ասում եմ՝ ջու՛րը նետիր…
Հետո ամեն ինչ արագ կատարվեց, թե ինչպես Կարենը ձեռքը տարավ պայուսակին և ինչպես այն հայտնվեց գետում, իմ աչքի առաջ է եղել: Պայուսակը լողում էր արծաթագույն մակերեսին, սուզվում-բարձրանում՝ կարծես փորձելով կառչել որևէ քարից, բայց ջրի հոսքը արագ էր, շատ արագ: Մի պահ Նարեկը անշարժ, հիպնոսացածի նման նայում էր հեռացող պայուսակին ու ոչինչ չէր անում: Գուցե չէր հավատում, որ իր մոտ չէ, որ մատները այդպես հեշտ, առանց դիմադրության կարող էին հանձնել ուրիշին: Գիտեր, զգում էր՝ դիմադրություն է եղել, մատները չէին հանձնվել, մատները մրմռում էին, ծակծկոցներ էր զգում ափի մեջ ու ոչինչ չէր անում… Գուցե լավ էլ հասկանում էր, թե ինչ է կատարվում, պարզապես ինչ-որ բանի էր սպասում, նայում էր ու սպասում…
Երբ պայուսակը դեղին կետ դառնալու չափ հեռացել էր տեսադաշտից, նա սթափվեց, ասես ցրվեց շուրջը խտացող մշուշը և արցունքն աչքերին շտապեց պայուսակի ետևից: Նայում էի` ինչպես էր Նարեկը վազում գետի եզրով, իսկ աչքերիս առաջ ծառի հողոտ արմատներ հիշեցնող երակներն էին, ավելի հողոտ, ավելի ընդգծված էին թվում…
Երեկ առավոտյան, երբ մտքովս անցել էր եկեղեցի գնալ, զարմանալի հանդիպում եղավ: Նարեկը կանգնած էր իմ դիմաց` մինչև կոշիկները հասնող եկեղեցական սև զգեստը հագին: Նայում էի` չկարողանալով կտրել հայացքս, տարիներ էին անցել, ոչինչ չէր մնացել իմ ճանաչած Նարեկից. բարձրահասակ էր, նեղ ոսպնյակներով ակնոցն ու թավ մորուքը ծածկել էին դիմագծերը, չէի ճանաչի, եթե ինքը չճանաչեր, չմոտենար ինձ: Ձորում պատահածից հետո ոչ ոք չտեսավ նրան, այլևս չեկավ դասի, ասում էին` մայրը այլ դպրոց է տարել… Մեր կարճ խոսակցության ընթացքում հասցրի պատմել, որ գրող եմ, պատմվածքներ եմ գրում, չեմ հիշում էլ ինչ եմ ասել, հիշում եմ`անընդհատ կրկնում էի, թե որքան լավ է իր հետ զրուցելը, շնորհակալություն էի հայտնում: Ժպտում էր, զարմանում, թե ինչու եմ շնորհակալություն հայտնում, իսկ այդ պահին ասես մեծ բեռ էր ընկել ուսերիցս, և ես իրոք շնորհակալ էի նրան:

Ամպերի մասին

Վերլուծություն

Այս պատվածքը՝ կարդալիս մի խորհուրդ եմ ցանկանում տալ, ամպայման կարդացեք քանի որ շատ հետաքրքիր է։

Ամպերի մասին

Փողոցով քայլելիս երբեք չես իմանա, թե ով կգտնի քեզ: Շրջանցիր ջրափոսերը, շատ ես մտածում, արդեն մոռացել ես տանդ հասցեն… Ձեռքերդ գրպաններումդ անցիր փողոցը, դու ճշմարտություն ես փնտրում, բայց քաղաքը շատ փոքր է քո փնտրածի համար: Քաղաքում կգտնես ագռավներ ու վախեր միայն… Զգույշ եղիր, քեզ լավ նայիր…
Տարածքը դիմավորեց ծառերի շուրջ թափված խնձորներով ու թաց տերևների հոտով: Նայում էի ծառերին, հրճվում, թվում էր` ճանաչում են ինձ, գիտեն ` ում թոռն եմ: Ամեն անգամ, երբ գնում եմ հողամաս, պապիս եմ հիշում, որովհետև ինքն է կառուցել տնակն ու տնկել բոլոր ծառերը: Հողամասը հիմա իմ աշխարհն է, իմ փախուստի վերջին կետը, ուր խնձորենիներ եմ խնամում, սակայն բերքի կեսից ավելին թափվել է… Վերջացնելով աշխատանքը` բահը հենեցի պատին, տուն մտա` խնձորով թեյ պատրաստելու: Երբևէ խմե՞լ ես խնձորով թեյ, ես եմ հորինել. վերցնում եմ ամենաթթվաշ խնձորներն ու կտրատում թեյնիկի մեջ, աննկարագրելի համ է ստացվում: Աթոռին նստած խմում էի, նայում բարձունքում` շեկ բլուրների ֆոնին ձգվող էլեկտրական սյուների տխուր շարանին: Մթնում էր, բռիս չափ աստղերը նշմարվում էին երկնքում, քաղաքում նման աստղեր չես տեսնի… Խմելով ևս երկու մեծ բաժակ թեյ` տաք հագնվեցի և շարունակեցի նայել. հեռվում, տարբեր կողմերից հաչոցներ էին լսվում, հետո կայարանի կողմից էլեկտրաքարշի ազդանշանը մի քանի անգամ ճեղքեց լռությունն, ու երկաթե անիվների հեռացող ձայնը ինձ նորից ծածկեց թմրության ալիքով: Աչքերս փակ լսում էի խնձորների ընկնելը… Տուն մտա, քունս փախել էր, ծառի ճյուղը քսվում էր պատուհանին, ասես ցուցամատով թակեին, դրսում ոչինչ չէր երևում, քամին սաստկանում էր, տանիքի թիթեղները՝ դողում: Խնձորների ընկնելը չլսելու համար գրադարակից վերցրի առաջին պատահած գիրքը, սկսեցի թերթել: Ճանճը պտույտներ էր կատարում սենյակում` շեղելով ուշադրությունս: Մեծերից էր, համառում էր, երևում էր հեշտ հանձնվողներից չէ, ոչ մի կերպ չէի կարողանում հարվածել: Մտքովս անցավ սրբիչը օդում թափահարել այնքան, մինչև ճանճը ուժասպառ լինի ու կանգ առնի: Ստացվեց, առաջին իսկ հարվածով վերջ տվեցի մեր դիմակայությանը… Ճանճը ասես պատի խալը դարձած լիներ, ժպտացող խալ էր, ոչինչ չէր եղել, պարզապես անշարժացել էր: Նայում էի և մտածում. երևի կյանքն էլ նույն կերպ մեզ հետ է վարվում, քշում է, ուժասպառ անում ու հասցնում վերջին հարվածը: Ճանճին խնամքով փաթաթեցի անձեռոցիկի մեջ, դրեցի գրքի էջերի արանքը…
Գիշերը ակնթարթի պես անցավ, արդեն լուսանում էր, մտովի դեռ ճանճի հետ էի, տպավորությունը, թե ինչ-որ նմանություն կա մեր միջև, հանգիստ չէր տալիս, նայում էի պատի վարդագույն կետին`այս աշխարհում ճանճից մնացած վերջին նշանին: Ճնշող մտքերը ցրելու համար դուրս եկա, սառը առավոտը հաճելի էր: Հողամսում առավոտները տարբեր են, չկրկնվող: Գետնին մի քանի խնձոր էր միայն, չնայած ամբողջ գիշեր ընկնում էին: Արագ հավաքեցի խնձորները, շտապում էի թեյ պատրաստել, ծառերը ուրախ էին, որ կամ… Տան դիմաց նստած կում-կում խմելով թեյը` հետևում էի յուրաքանչյուր շարժմանը. փոքր միջատները արթնացել, ինձ չնկատելով` ինչ-որ տեղ էին շտապում, կապույտի մեջ կորած երկինքը սահում էր` քսվելով հարևան տների անճոռնի, ցցված ալեհավաքներին, նայում էի ու մտածում. ինչ լավ է՝ ոչ հեռուստացույց ունեմ, ոչ ալեհավաք: Հայացքս կանգնեց տանիքին, եռանկյունաձև սրությունը գունաթափվել, սևացել էր, իսկ ստորոտը կարմիր էր մնացել: Վճռեցի, որ չեմ ներկելու. կայարանի բարձունքից նայելիս իսկույն տարբերվում է, ասես բացված կակաչ լինի: Աչքիցս ոչինչ չէր վրիպում, ոչ մի շարժում չէր սպրդում` նկատեցի`ինչպես կատուն հայտնվեց ցանկապատին, տեսել էր ինձ: Սովորության համաձայն իրար հետ երշիկ կերանք, շոյեցի պարանոցը, սովորել էի ներկայությանը, քանի ամիս է իմ միակ այցելուն էր… Կատուն համառորեն ցատկում էր, փորձում որսալ պատի մողեսին, թվում էր` իսկույն կարող է բռնել, բայց ինձ զվարճացնելու համար ներկայացում է սարքել, ժամանակ առ ժամանակ դադար էր առնում` համոզվելու` արդյո՞ք ստացվում է: Նայում էի` չկարողանալով զսպել ուրախությունս, անվերջ ցատկում էր, իսկ մողեսը տեղից չէր շարժվում, ասես իրոք պայմանավորված լինեին…
Հագնելով կոշիկներս` ճանապարհը սկսելուց առաջ շտապեցի ջրի մոտ: Չեմ կարող ասել` հողամասի տարածքից դուրս գալիս ինչու եմ ամեն անգամ գնում ջրի, ասես եթե ջուր չխմեմ ու չնայեմ քարին, օրս հաջող չի լինի: Մանր քարերը փախչում էին ոտքերիս տակից, արահետը կտրուկ թեքվեց, երևաց ծորակը, ջուրը զվարթ աղմկում էր, լույսի անդրադարձմամբ աչքով անում ինձ: Պապս պատմում էր, որ ժամանակին ոչ քարը կար, ոչ ծորակը, որ տեղադրել է Արտուշ անունով մի մարդ` ի հիշատակ Ղարաբաղում զոհված իր որդու: Վերնաշապիկիս թևքով սրբելով բերանս` նայում էի քարին, քարը` ինձ: Շարունակեցի ճանապարհս, ծառերի ստվերները սահում էին դեմքիս վրայով, մոշ ուտելով քայլում էի դեպի կայարան… Կայարանը մարդաշատ չէր, սպասողներին կարելի էր մատների վրա հաշվել, մեկ անգամ ևս հայացք գցեցի տանս, բարձունքից իրոք կակաչի էր նման: Նստեցի պատի տակ դրված նստարանին: Արդեն քսան րոպե էր՝ էլեկտրաքարշը չկար, սովորական բան էր, պատահել էր` ավելի երկար էր ուշացել: Ձանձրույթը ցրելու համար սկսեցի երևակայել, թե տեսնես ինձնից առաջ ովքեր են նստել նստարանին: Փորձում էի վերականգնել նրանց արտաքինը, աչքերի գույնը, պարզել ինչ են սիրում ուտել, ինչ նախասիրություն ունեն: Մտապատկերումս գորշ կերպարանք հայտնվեց, սև մարդ: Ջրալի ոսպնյակների ետևից սառը աչքերը ինձ էին նայում, գլխին անցյալ դարի լայնեզր գլխարկ էր: Պորտֆելը ծնկներին` նստած էր, այդպիսի պորտֆել դասախոսներն են ունենում: Վայրկյանը մեկ ժամին էր նայում՝ դաստակը ակնոցի ապակուն կպցնելու չափ մոտեցնելով: Տպավորություն էր, որ տղամարդը մեկնելու համար չի եկել, այլ պատճառ կա, ասես սպասում էր մեկի վերադարձին, երկար ժամանակ է սպասում էր ու զայրույթից չարանում… Կայարանում նոր մարդիկ էին հայտնվել` ձեռքներին ճկվող կապոցներ, խնձոր էին տուն տանում: Մտքերով տարված` չէի նկատել` ինչպես են եկել, սկսեցի զննել, մեծ մասը տարեցներ էին: Հանկարծ ուշադրությունս գրավեց զույգը, որ իրար ձեռք բռնած իմ կողմ էր գալիս, մայր ու որդի էին: Տղան քայլում էր հայացքը դեպի վեր՝ մոր դեմքին.
-Մամ, ինձ նայելիս ամպերը տեսնո՞ւմ ես,- հարցրեց:
Կինը անակնկալի չեկավ, կարծես առաջին անգամը չէր, որ լսում է հարցը, պատասխանեց, թե չի տեսնում: Տղան ցուցամատը պարզելով մոր գլխի վերև` ասաց.
-Բա ի՞նչու եմ ես տեսնում, երբ քեզ եմ նայում:
…Հետո լսվեց էլեկտրաքարշի ազդանշանը, մոտենում էր, աչքի պոչով զգում էի մարդկանց շարժումը, մեկնելու ժամանակն էր, իսկ իմ հայացքը սառել էր ամպերին…

30.12.2021

1.Կարդացեք Ջ.Ռոդարու ,,Երևակայության քերականության,, հատվածը։

2. Գրեք փոքրիկ երևակայական պատմություններ։

Կրկին գիշեր էր երկնքում բազմաթիվ աստղերի և լուսնի ներքո պարկեցի ննջելու։Երազիս մեջ տեսա մի լուսին սակայն լուսինը դեղին չէր՝ այլ սևիսկ աստղերըբավականին քիչ էին և սավառնում էին փողոցներով ։ Նրանք այնքան գեղեցիկ էինեսկյանքում մոտիկից աստղերին չեմ տեսել և դա ինձ համար զարմանալի գեղեցկությունէր։ Նկատեցի լուսնին որը լայն ժպիտով ժպտում էր ինձ , մտածեցի ինչ է սա հրաշք է որկատարվում է ինձ հետ։ Հանկարծ հայրիկս ձայն տվեց և արթնացա քնիցվազելովպատշգամբ նայեցի երկնքին որտեղ տեսա իմ երազի մեջ տեսած լուսինըորը կարծեսինձ կրկին ժպտում էր։ 

    —Հայրիկս հարցրեց ինչու ես այսքան մտամոլոր՞  

  • Չպատասխանեցի ինչ եմ տեսելքանի որ չէի հասկանում արդյոք սաիրականություն էր թե երազ ։

Հասկանալու համար քնած եմ թե արդունկանչեցի տատիկիս։ Մոտենալով անկողնունտեսաոր տատիկս քնած է և ես էլ գնացի քնելու։ Անչափ ցանկանում էի որ տենեմ կրկիներազս ,որը ինձ մոտ վառ մտքեր էր տվել։

3. Փորձեք նախակրթարանի խմբերում իրավիճակներ ստեղծել, որտեղ երեխան փոքրիկ պատմություն կպատմի: Տեսագրեք պատումը:

Բառերի օգնությամբ կարող ես արարել այն, ինչը ոչ մի նյութով չես արարի

Ջոն Դյուին ասում է. ՙԵրեխաների հորինած պատմությունները ներքին տրամաբանության ամենատարբեր աստիճաններով են աչքի ընկնում. դրանցից ոմանք բոլորովին անկապ են, մյուսներում ծայրը ծայրին մի կերպ է հասնում: Եթե կապակցված պատմություն է, նշանակում է այն խոհածության ծնունդ է, իսկ վերջինս, որպես կանոն, տրամաբանորեն մտածելու կարողությամբ օժտված ուղեղի արգասիք է՚: Երեխաներն իրենք լիովին կարող են պատմություններ հորինել: Պատմությունը իրականությանը տիրապետելու առավել առաջ ընկած մի փուլ է, նյութին առավել ազատ տիրապետելու վկայություն: Պատմությունն արդեն իրականության ընկալման արձագանքն է, իսկ դա խաղից ավելի հեռուն է գնում: Դա կուտակված փորձն իմաստավորելու ջանք է, մերձեցում վերացական մտածողությանը: Պլաստիլինով կամ կավով խաղալիս երեխան միայն մի ախոյան ունի՝ նյութը, որով աշխատում է: Իսկ պատմության մեջ իր համար մի քանիսը կարող է հորինել, կարող է ստեղծել այն, ինչը ոչ մի նյութով չես արարի:

Նարինջներ բոլորի համար

Կիսել կամ բաժին հանել երեխաների համար դժվար հասկացություն է , բայց սա երեխաները կհասկանան դեռ վաղ տարիքում։Այս գրքում մենք երեխաների հետ կուսումնասիրենք կիսելու, բաժանելու հասկացությունը Ջիմմի նրա ընտանիքի և ընկերների հետ։ Մենք գիրքը նաև կօգտագործենք նաև մաթեմաթիկական հասկացություններ սովորելու խթան։ Եկեք հիմա հասկանանք ինչ են հասկանում երեխաները նկարներից ։ Նկարին նայելով կարելի է մտածել, որ երեխան նարինջները թաքցրել է մեջքի հետևում, որովհետև չի ուզում կիսել դրանք,սակայն կարող ենք համոզված լինել, որ հենց այդպես է։ Այժմ եկեք տեսնենք երեխան կկարողանա արտաբերի նարինջ բառը։

Երեխային հարցեր՝

Ինչն է հեշտ ուրիշի հետ կիսել, ընկերովի։

Ինչն է դժվար ուրիշի հետ կիսվել, ընկերովի օգտագործել։

Արդյոք դա կախված է այն անձից , ում հետ կիսում ես։

Ինչպես ես զգում , երբ ինչ-որ մեկը քեզ ինչ-որ բան է տալիս իր ունեցածից։

Խաղ ՝ Որն է քո սիրած միրգը

Կազմեք պարզ մաթեմաաթիկական խնդիրներ իրենց սիրած մրգերով ըստ դիագրամի։

Հարցրեք երեխաներին, թե նրանք ինչ կանեին, եթե բավականաչափ միրգ չլիներ և ընտրությունը սահմանափակ լիներ։ եթե ինչ որ մեկի նախնտրաշ միրգը չլիներ երեխան ինչ կաներ։ Նա կկիսեր իր միրգը ինչ-որ մեկի հետ եթե եղածը բոլորին չբավականացներ։

Որն է այս վարժության նպատակը։ Այն զարգացնում է երեխաների դիագրամ կազմելու, թվային գրաճանաչության և հաշվելու հմտությունները։

Վարժություն․ Ունեցածը կիսելու ուրիշների հետ

Քննարկեք դեպքեր, երբ ինչ որ բան կիսել եք ինչ-որ մեկի հետ , օգտագործել միասին։ Ինչ էիք զգում այդ ժամանակ։

Քննարկեք դեպքեր, երբ ինչ որ մեկն է ինչ-որ բան կիսել ձեզ հետ կամ տվել՝ միասին օգտագործելու։ Ինչ էիք զգում այդ դեպքում։ Արդյոք դժվար է կիսելը, բաժին հանելը։ Ինչու։ Մեծահասակները միշտ ասում են երեխաններին, որ պետք է ունեցածից ուրիշին տալ։ Արդյոք մեշահասակները տալիս են իրենց ունեցածից մյուսներին։

Միասին պատմություն գրեք այս ամենի մասին։ Որից հետո երեխաները հարցազրույց կիրականացնեն ընտանիքի անդամների հետ արդյոք նրանք օգնել են ուրիշ մարդկանց ։ Դրանց հիման վրա գիրք կազմեք։

Որն է այս վարժության նպատակը։ Այն զարգացնում է երեխաների սոցիալական հմտությունները, սովորում է ճանաչել սեփական հույզերը և զարգացնում է նրանց լեզվական ու ձևավորող գրաճանության հմտությունները։

Սիրելու տարիք։ Վանո Սիրադեղյան

1.Կարդացե՛ք պատմվածը։

Սիրելու տարիք

2․Դո՛ւրս գրեք անհասկանալի բառերն ու բառարանի միջոցով բացատրե՛ք։

Կորովը — գոյական Ուժ (հոգեկան), խանդ, տոկունութիւն, աւիւն:

Փթանոց — 1. Մի փութ ծանրութիւն կամ տարողութիւն ունեցող։
‣ Այսամանըփթանոցէ, իսկայս՝ երկուփթանոց։
‣ Երեքփթանոցտոպրակըթեւիտակզարկեց, սանդուխովբարձրացաւ։
    2. Մի փութ ծանրութեամբ կշռաքար։‣ Փթանոցնո՞ւրէ։

Ըմբիշի-Մենամարտիկգօտեմարտիկ:

Գորժելու— Չկար բառարանում

կեղեքողկեղեքել — բացատրություն
1. Գզգզել, պատառոտել, բզիկ-բզիկ անել:
2. Տանջել, չարչարել:
3. (փոխաբերական) Հարստահարել, կողոպտել:

3․Բնութագրե՛ք տղային։

Բարի , խելացի , պայքարող։

4․Ի՞նչ խնդիր է առաջ քաշում հեղինակը։ Ո՞րն է պատմվածքի մեջ արտահայտված գաղափարը։

Որ կարող է տղան լինելով թույլ, դառնալ ուժեղ և պայքարող իր սիրած աղջկա համար։

Խոսե՛ք հեղինակի ոճի մասին։

Իմ կարծիքով՝ հեղինակը այստեղ շատ մեծ ասեիք է ունեցել, որ ամեն բան քանակի մեջ չէ մարդ անգամ պետք է խելացի լինի իրեն պաշտպանելու համար։ Ամեն բան չէ, որ ուժով է հարկավոր լուծել սակայն երբ գալիս է ժամանակը դու պետք է պատրաստ լինես դրան։

Վերլուծություն

Անկեղծ ասեմ ինձ շատ դուր եկավ այս պատմվածքը իր տեսակով, ես հասկացա որ թույլ տղան կարող է ուժեղանալ ցանկացած պահի երբ սիրում է ։ Այս պատմվածքը ինձ համար մի նոր բացահայտում էր , կյանքում շատ դժոարություներ կան սակայն պետք է դրանք հաղթահարել ինչպես արեց այս տղան ։

Տղան գիտեր, որ դժվարը կռվին նախորդող րոպեներն են։ Սաստկացող թշնամանքի մթնոլորտին նրա սիրտը չէր ընտելանում։ Թշնամանքի թույնը կաթում էր անքեն սրտի նուրբ թաղանթին եւ սրտխփոցը դղրդում էր ականջներում։ Բայց դա անցնում էր առաջին, երկրորդ, երրորդ հարվածից հետո․ ստանալուց կամ հասցնելուց։Նա քաջ գիտեր առաջին զարկի առավելությունը, բայց չէր կարող առանց ուղեղի մթանգնումի մարդու աչքերին նայել ու խփել եւ, որպես կանոն, առաջինը խփում էին իրեն։ Դա այնքան սարսափելի չէր։ Վատը կռվից մնացող քենն էր։ Այդ ոխակալ անվստահության տեւողությանը նրա սիրտը չէր դիմանում։ Ելքը այն էր, որ հակակշիռ թշնամանքով մտասեւեռվեր, թշնամանքի օդով սնվելով՝ իր կորովը տեղը պահեր․․․ Բայց դա ի՞նչ կյանք էր։ Շուրջբոլորը այնքա՜ն ներդաշնակ ու կոպտությունից շեղող բան կար, տղայի միտքը հափշտակող այնքա՜ն գաղտնիք կար ծալ-ծալ բացվող աշխարհի վրա, եւ նա այնքան ցրված էր լինում, այնքան անպատրաստ, զգոնությունը կորցրած այնքան, որ այս անգամ էլ առաջինը խփում էին իրեն։ Եվ շատ դեպքերում պատասխան չէին ստանում։Հիմա այդ կյանքը անցած շրջան էր։ Եթե առաջ կարելի էր անձնական վիրավորվածությանը կարեւորություն այնքան էլ չտալ, կարելի էր մի բան էլ կուլ տալ, ― հիմա ուրիշ էր։ Իր արժանապատվությունը այսուհետեւ իրենից բացի վերաբերելու է նաեւ մեկին։ Հարաբերությունները պարզելու համար ընդամենը երեք-չորս օր ժամանակ կար։ Օր կորցնել չէր կարելի։ Մինչեւ իր աղջկա գալը ինքը պիտի Մեծառեխին կա՛մ ծեծած լինի, կա՛մ աչքի փուշը կոտրած լինի։ Իր աղջկան շենում ծուռ նայող չպիտի լինի։ Իր աղջկա ներկայությամբ իրեն բան ասող չպիտի լինի։«Վերջ, ― ասաց տղան՝ հայելու առաջ դաստակը վիրակապով փաթաթելիս, ― խելոք ենք եղել, ծեծ ենք կերել, ծաղր ենք հանդուրժել ― անցած լինի։ Ձեր արածը ձեզ հալալ լինի ― այսօրվանից՝ վերջ։ Բանաստեղծություն-բան գրելը հետաձգվում է անորոշ ժամանակով»։Նա դժվար հասավ այս որոշմանը։ Երբ մտածում էր աղջկա մասին, համակվում էր վճռականությամբ, բայց վճռականությունից բան չէր մնում աղջիկը մտքում չեղած ժամանակ։ Իսկ երբ վերստին մտաբերում էր, հարկ էր լինում ոգու կորովը շնչի բերել մեռյալ կետից։ Բայց ամառային արձակուրդները մոտենում էին, ամեն ամառ հովեկ աղջիկը արդեն մտքում կար անբացակա եւ մտադրությունը դարձավ վճիռ։Այնինչ մարմնով պատրաստվում էր գարնան սկզբից։ Ակումբի բակից տուն էր քարշ տվել երկու փթանոց գիրերից մեկը ու կպել դրան․․․ Նրա մարզվելը սկզբում, իրոք, նման էր կպչել-մնալու։ Մետաղը հաստոտ ըմբիշի նման իրար չէր գալիս, տղան թպրտում էր ու պարում էր դրա շուրջը, երկաթը տղային ծալում-ծալծլում-հակում էր հողին, ասես ուզում էր կլանել իր պաղ, հոծ ընդերքը։ Տղան գալարվում, բայց պոկ չէր գալիս։ Երկու ելք կար․ կամ պիտի ինքը երկաթին հլու՝ գետինը մտներ, կամ՝ երկաթը գետնից կտրեր։ Երրորդը չկար։ Թողնել գնալը բացառված էր։ Տղան ասում էր ինքն իրեն․ «Ես՝ չէ, երկաթն է ձեռս բռնել, մինչեւ գետնից չկտրվի՝ բաց չի թողնելու։ Պիտի կտրվի»։Նա շատ լավ գիտեր, որ մնացած մի քանի ամսում ուժից չի տրաքվելու, բայց որ երկաթը գլխից վեր հանելու ձեւը պիտի գտնվի՝ դա անկասկած էր։ Այն օրը, երբ ծանրությունը գլխից վեր հանես, իր գորժելու ժամն էր լինելու։ Ծրագրված էր երկու կռիվ։ Նույնիսկ երեքը։ Քանիսը որ անհրաժեշտ եղավ։Հիմա կանգնած է զգեստապահարանի հայելու առաջ, հագած ունի անթեւ շապիկ, բազուկների մկանունքը նորվա ջանքից դեռ փքված են, դաստակը՝ պնդված, եւ կենտրոնացած պատրաստվում է կռվի գնալու մի ոհմակի դեմ եւ հետը գնացող մեկը չունի՝ թիկունքին կանգնի։ Եղբայրը մեծ է, ընկերների ոչ բարով թիկունքը ինքն է, ― այսպես անթիկունք գնալու է նրանց թաղը, ովքեր կռվում են միշտ ոհմակով, միշտ՝ թաղովի, միշտ՝ գեղովի ― նույնիսկ մեկի դեմ։Տղան անուշ մի թախիծով խղճում էր իրեն։ Կռվի մասին մտածում էր որպես եղած բանի, իրեն տեսնում էր ջարդված, բայց աղջկա աչքերի մեջ շիտակ նայելիս։«Կինո մի սարքի»,֊ասաց տղան, դուրս եկավ տնից եւ հանգիստ էր։ Կամ վճռական էր։ Կամ արդարությունը իր կողմն էր։ Նա փորձով գիտեր․ երբ մեղավոր է, ինքը թույլ է, նույնիսկ վախկոտ է եւ թեւն է թալուկ, երբ մեղավոր է։ Արդարության մի զորեղ բնազդ նրան կյանքի այս կռվի մեջ դարձնում է երիցս անպետք։ Բայց այսօր իրեն ուժեղ էր զգում։Լավ կլիներ Մեծաբերանի արբանյակները լրիվ կազմով հետը լինեին։ Կտեսնեին՝ դաս կառնեին եւ այս մի կռվով գուցե թե բանը վերջանար։ Նրանք ուժից վախեցող են։ Շուն կռվացնողների նրանց ցեղը մեկի դեմ գնում է երեք հոգով, բայց երկուսի դեմ չորսով չեն գնա, երեքի դեմ տասից պակաս եղան՝ չեն գնա․․․ Թող բոլորով հավաքված կինեն, միայն թե երեք հոգուց ավելի վրա չգան, միայն թե իրենց սազական վարքով թիկունքից քարով չխփեն․․․ Ժամանակից շուտ չխփեն։Կռվի պատրվակ սարքել պետք չէր, իր ներկայությունն իսկ պատրվակ էր։ հարկավոր էր միայն սպասել։ բայց անկամ, անշարժ սպասելուց վճռականությունը կորցնելու վախ կար։ Չէ, տնից առած թափը կոտրելու կարիք չկար։Տղան նայեց կոխ բռնողներին եւ անփույթ թքեց։ Ոչ թե ոտքի տակ, որպեսզի չընկնի մեկնումեկի՝ իր շորւջը գծած ինքնասիրության շրջանի մեջ (ուժեղինն՝ արձակ, թույլինը՝ նեղ), այլ հենց այդպես՝ հեռու եւ անփույթ։ Սա արդեն վերաբերմունք էր նրանց հանդեպ, բայց պակաս թվաց, եւ տղան կոխի կպածներից մեկի գլխարկը ոտի թաթով թռցրեց օդ։ Արարքը այնքան արտառոց էր, որ կոխի մեջ տաքացածներն իսկ նկատեցին։ Եւ իսկույնեւեթ կոխը թողին։Գլխարկի տերը հեւալով նայեց տղային, նայեց իր ընկեր Մեծաբերանին՝ սա ժպտում էր քաջալերիչ։ Գլխարկի տերը սպասում էր շունչը տեղը գա, եւ միջոցը մեր օգտնին եղավ։ Նրա վրա ուժեր վատնելը անիմաստ էր։ Լավ է ուժեղը դեմդ լինի, քան թիկունքիդ, շուրջբոլորդ մի տեղ հածելիս։ Հետո, թիկունքը առավել ապահով կլինի, եթե նրանք վստահ լինեն, որ վերջիվերջո ջարդ են տալու։֊Ինչի՞ ես բերանդ ծռել,֊տղան կանխեց գլխարկի տիրոջ վրա քշելը։֊Ե՞ս,֊ապուշ կտրեց Մեծաբերանը։֊Չէ, մոքիրդ,֊նրանց հանգով ասաց տղան։֊Դե տեղդ կանգնի․․․Կռվելը նրա համար խաղուպար էր, նա ուրախ էր, որ առանց ջանքի գործ է բացվել, բայց մի տեսակ շփոթված էր կամ վիրավորված, որ մարտահրավերի մենաշնորհը խված է ձեռքից։Տղայի սիրտը մի պահ նվաղեց, հետո թունդ առավ, նախահարձակման անծանոթ մի կիրք համակեց նրան։ Առաջին անգամ նա իր կամքով կռիվ էր անում եւ առավելությունը իսկույն զգաց․․․ Ձախ արմունկով հարվածը առավ ու աջով խփեց, պատասխանը ստացավ կողին, բայց թույլ հարված էր։ Թափից հասկացվեց, որ խփողը աչքի առաջ հատուցում ունի, եւ դա նրա ուժը կիսել է։ Նա միշտ խփել է խաղալու նման՝ անփույթ թափով։ Հիմա այդպես չկարողացավ։Հակառակորդի թափը կոտրելը տղային գրեթե բավարարում էր, մնում էր առանց ծեծ ուտելու կռիվը դեպի վախճան տանի։Տղան իրենց օղակողների թիկունքում տեսավ ընկերոջը ու սրտապնդվեց՝ համենայնդեպս կարեկից ունի, նույն պահին էլ մտահոգվեց՝ ընկերոջ դեմ ծեծվել չէր ուզում․ առանց վկայի կերած ծեծը շուտ է մոռացվում։ Օգնություն էլ՝ չէր սպասում։ Ընկերը նույնիսկ կռիվը թափել չէր համարձակվի, նրա չնչին շարժումը անգամ դիտվելու էր պաշտպան կանգնել եւ ոհմակը վրա էր տալու։ Ընկերը դա հասկանում էր։ Ոհմակին պատրվակ էր պետք։ Նրանց առայժմ ետ էր պահում պարագլխի գերազանցության համոզմունքը, այլապես նրանց ինչի՞ն էր պետք պատրվակի պես դատարկ բանը․․․ Այնուամենայնիվ, սառնասրտությունը չէր խանգարի։Տղայի գործը դժվարացավ։ Խնդիրը այն էր, որ շան ծեծ չուտեր եւ ընկերոջը չմղեր հուսահատ քայլի։ Իսկ թե կարենար հավասար կռվել, այդ դեպքում էլ պիտի այնպես գործը տաներ, որ հակառակորդի գերազանցության պատրանքը մնար, եւ պիտի զգույշ, աստիճանաբար կռվելու նրա կամքը մեռցներ։Տղան հարվածներ էր բաց թողնում ուսերին, կրծքին, ինքն էլ խփում կրծքին, ուսերին, վրան իջել էր մի հաշվենկատ թեթեւություն, ճշգրիտ զգում էր հարվածի պահը, հարվածից հաջող խուսափում էր, իսկ հակառակորդը անակնկալից կորցրել էր իրեն, ձեռքերը թափահարում էր թարս ու շիտակ եւ տղան հանկարծ գլխի ընկավ․ նա հավասար կռվի համար պիտանի չէ, նրա ոգին ոհմակի մեջ է, նրա կորովը արթնանում է հակառակորդի քնած ժամին․․․ Տղան զգաց, որ ուզած պահի կարող է չոքեցնել նրան։ Մի կարճ ժամանակ կռվի տարերքը նրան կալավ, հաշտվեց ջարդված քիթուբերանով աղջկա առաջ երեւալու հետ, մտահան արավ ընկերոջը, մի լիասիրտ հարվածի տենչով սիրտը ծուլ ելավ եւ անպաշտպան դեմքի վրա խոյացող ձեռքը փոքրոգաբա՞ր, ընկերո՞ջ համար, թե՞ հայի խղճով՝ վերջին պահին իր թափը կոտրեց ինչ֊որ հրաշքով․․․ Անճիշտ հարվածից սաստիկ ցավ զգաց եւ ասյտեղ կերավ աչքի տակին։ Ուշ բնազդով տղան ափը տարավ աչքին ու ետ ցատկեց գոտեմարտելու նետված դեմինից․․․ Հակառակորդը երեւելի գոտեմարտող էր, եթե բռներ մեջքը կամ ոտքը՝ ինքը կորած էր, անպատիվ ծեծից փրկություն չկար։ Աչքի տակին ստանալով՝ տղան կորցրեց հակառակորդին տարածության վրա պահելու զգոնությունը եւ երբ դեմինը երկրորդ անգամ վրա թռավ մեջքը բռնելու, ելք չտեսնելով՝ տղան բռունցքով, կարճ, դիմահար խփեց ճակատին։ Նետվողը չոքեց, զկռտոցի նման ձայն հանեց, տղան վախից մի պահ քար կտրեց՝ այդ պահին էլ ծոծրակին տվին, եւ այդ հարվածը նրան ազատեց հոգին կեղեքող կապանքներից։ Եւ մինչ վուրհայով վրա կտային, մինչ կռվի քաշված ինքն ու ընկերը կտրորվեին ոտքերի տակ, տղան մի քանի պտույտ արեց օղակի ներսում եւ մի քանիսը վայնասունով մեր քաշեցին։

Վանո Սիրադեղյան Շատ չհամարվի

Վանո Սիրադեղյան «Շատ չհամարվի»

Ստեղծագործությունը կարելի է ասել ընտանեկան միջավայրի մասին էր։ Թե ինչպես եկան տարբեր տեղերից ընտենական խնջույքի համար։ Ստեղծագործության նկարագրություան միտքը շատ գեղեցիկ էր ,այն բականաչափ գեղեցիկ պատմություն էր ինձ համար։

Մանկավարժական ինվարիանտներ։ Սելեստեն Ֆրենե տնային առաջադրանք

Ինվարիանտ 1. Երեխայի բնույթը ճիշտ այնպիսին է, ինչպիսին մեծինն է:

Համամիտ եմ այս մտքի հետ, միայն մենք մտածելակերպով և տարիքով ենք տարբերվում։

Ինվարիանտ 2. Մարդու բարձր հասակն ամենևին շրջապատի նկատմամբ նրա առավելության մասին չի վկայում:

Բարձրահասակ և ցացրահասակ լինելը ոչինչ չի նշանակում։ Բաձրահասակը չի կարող նվաստացնել կոլոտին․կոլոտը նույնպես։

Ինվարիանտ 3. Դպրոցում երեխայի վարքը նրա հոգեկան խառնվածքից և առողջական վիճակից է կախված:

Այո, իհարկե համամիտ եմ այս մտքի հետ։

Ինվարիանտ 4. Ոչ ոք (այդ թվում՝ և երեխան, ինչպես և մեծահասակը) չի սիրում, որ իրեն հրամայում են:

Պետք չի ազդել երեխայի վրա հրամայելով նրան, երեխան կարող է նրան վատ զգալ։

Ինվարիանտ 5. Ոչ ոք չի սիրում ըստ հրամանի շարք կանգնել, որովհետև դա նշանակում է կրավորաբար ուրիշի հրամանին ենթարկվել:

Շարք կանգնելը իրանից վատ բան չի ենթադրում։ Բայց եթե ունենք այսպիսի խնդիր ապա կարելի է ավելի փափուկ տոնով դա ասել։

Ինվարիանտ 6. Մահակի սպառնալիքով աշխատել մարդը չի սիրում, անգամ եթե աշխատանքն ինքնին տհաճ չէ. հենց հարկադրելն է դիմադրություն առաջացնում:

Սպառնալ մարդուն որ աշխատի անհնարին բան է ։

Ինվարիանտ 7. Յուրաքանչյուր մարդ գերադասում է ինքն ընտրել իր աշխատանքը, նույնիսկ եթե այդ ընտրությունն իրեն ձեռնտու չէ:

Ըստ իմ մտորումների ամեն մարդ իրեն պետք է գտնի աշխատանք որ հետո ոչ մեկին չմեղադրի վատ աշխատանքի համար։

Ինվարիանտ 8. Ոչ ոք չի սիրում աշխատանք անելու աննպատակ գործառույթ իրականացնել, այսինքն՝ անել գործողություններ և ենթարկել մտահղացումների, որոնք իրեն օտար են ու անհասանելի:

Քանի որ նրան օտար է տվյալ աշխատավելավոճը նա չի կարողանա հավուր պատշաճի աշխատել։

Ինվարիանտ 9. Անհրաժեշտ է ձգտել նրան, որ աշխատանքը մոտիվացված դառնա:

Իհարկե, ամեն աշխատանք պետք որը կատարում ենք պետք է մոտիացված լինի։

Ինվարիանտ 10. Անհրաժեշտ է վերջ դնել սխոլաստիկային:
Ինվարիանտ 10 ա. Յուրաքանչյուր մարդ ձգտում է հաջողության:

Հաջողության չհասնելուն պես , մարդը ձանձրանում է տվյալ աշխատանքից որը կատարում է ։
Ինվարիանտ 10 բ. Ոչ թե խաղը այլ աշխատանքն է երեխայի բնական զբաղմունքը:

Ինվարիանտ 11. Ո՛չ հսկումն է գիտելիքների յուրացման առավել արդյունավետ ճանապարհ, ո՛չ բացատրությունը և ո՛չ ցուցադրությունը, որ ավանդական դպրոցի հիմնական գործելաձևերն են կազմում, այլ փորձարարական որոնումը՝ իմացության համակողմանի և բնական մեթոդը:

Երբ երեխաներն են բացահայտում նրա համար հեշտ է լինում, ընկալել ամեն բան։

Ինվարիանտ 12. Հիշողությունը, որին դպրոցն այնքան մեծ կարևորություն է տալիս, մեծ արժեք ունի այն դեպքում, եթե միացած է փորձարարական որոնման գործընթացին:

Ամեն բան երեխաների մոտ տպավորվում է այն դեպքում երբ դաստիրակը կամ ուսուսչուհին ցույց է տալիս նրանց աչքի առջև և կատարում է դա։

Ինվարիանտ 13. Գիտելիքները ձեռք են բերվում փորձի ճանապարհով, այլ ոչ թե, ինչպես հաճախ մտածում են, օրենքների և կանոնների ուսումնասիրությամբ:

Երեխաները երբ խորձում են իրենց ձեռքով, ավելի լավ են ընկալում։

Ինվարիանտ 14. Հակառակ սխոլաստիկայի դրույթներին՝ մտածողությունը մտածելու՝ ոչ թե կարծես մեկուսի և փակ շրջանում անջատ գործող, այլ մարդու մյուս հատկությունների հետ սերտ համագործակցող կարողությունն է:

Ինվարիանտ 15. Ավանդական դպրոցը զարգացնում է իրական կյանքի պահանջներից հեռու, վերացական մտածողության ունակություններ:

Ինվարիանտ 16. Երեխան չի սիրում ex cathedra3 բացատրություններ լսել:

Ինվարիանտ 17. Երեխան այն աշխատանքից չի հոգնում, որն իր գործառնական (ֆունկցիոնալ) կենսական պահանջմունքներին է համապատասխանում:

Երեխաները չեն հոգնի իրենց աշխատանքից, եթե սիրով անեն դա և իրենց հետաքրքիր լինի կատարած աշխատանքը։

Ինվարիանտ 18. Ոչ ոք՝ ո՛չ երեխան, ո՛չ մեծերը չեն սիրում հսկողություն և պատիժ, որը հաճախ ընկալվում է որպես արժանապատվության ոտնահարում, մանավանդ եթե արվում է հրապարակավ:

19. Առաջադիմության գնահատանիշ դնելը և աշակերտներին որակավորելը սկզբունքորեն սխալ են:

Այո, իհարկե սխալ է գնահատել երեխաներին, երբ մենք նրանց ցածր գնահատանիշ ենք դնում նրանք կոտրվում են։